خاطرات قشنگ و عاشقانه من و همسرم (2)

[mahbube]

مامانم دو هفته ایه که بخاطر افتادن از پله ها کمردرده و نمتونه کاراش رو خودش انجام بده!من و خواهرم مجبوریم هر کدوممون یه روز از صبح تا صبح روز بعد بریم خونه مامانم بمونیم،شوهرم تو این مدت حتی یه روزم تنهام نذاشته هیچوقت بهم نگفت نرو یا مثلا مث شوهر خواهرم واسه خواب نمیاد خونه مامانم میگه بد خواب میشم ولی شوهرم با اینکه راهش تا محل کارش دور میشه بازم میاد پیشم میگه هر جا تو باشی منم میام،این کارش واسم خیلی با ارزشه خیییلی !میفهمم دوست داشتنشو تو عمل نشون میده با این کارش!منم دوسش دارم

[سمیراه]

خاطره های خوب زیاد دارم تو این مدت کوتاهی که ازدواج کردم
این خاطره خوبیه که مال زمان کوتاهیه که صیغه بودیم
وقتی نامزد بودیم (صیغه محرمیت)شوهرم بخاطر وامی که گرفته بود یه ماه بود که دستش خالی بودوباید چهار تا دندوناشو عصب کشی میکرد که فکر میکنم هزینش حدود 1،200،000 تومان میشد کلی صرفه جویی کرد تا بتونه دندونشو درست کنه چون خیلی اذیتش میکرد.
تو همین بین چندوقتی بود که لباس می خواستم بخرم اما پولهامو داده بودم برای کلاسهامو نشده بود که خرید کنم شوهرم هی میپرسید خرید رفتی؟میگفتم نه لازم ندارم حالا بعدا
فهمید که پولهام خرج کلاسم شده و
منو برد بیرون و هرچی رو که نگاه میکردم برام میخرید
بهش همش میگفتم دندونت چی؟میگفت نیاز نداره عصب کشی منم ساده باور کردم
الکی میگفت ، با هزینه دندونش برای من خرید کرد و برای دردش از بی حسی استفاده میکرد و رفتن به دندونپزشکیش چندماه افتاد عقب
بعدا فهمیدم که الکی میگفت...

دلم به درد اومد از اینهمه از خودگذشتگی و حس کردم چقدر مرده از نیاز اساسی خودش گذشت بخاطر
لذت من
حتما پدر خوبی میشه درآینده
خیلی وقتها اضافه کار وایمیسه بیشتر از بقیه کار میکنه که نیازهای غیر اساسی من رو اغنا کنه

میگه تو خونه ی من باید لبت خندون باشه نمیزارم واس نیاز مالی احساس کنی کمبودی داری

خیلی قشنگه برام اینکارش و تمام سعی ام اینه مراقب سلامتیش باشم تا همیشه سالم و سلامت مراقب منو بچه های ایندمون باشه این همه کاری که میکنه اذیتش نکنه

[به دنبال خوشبختی]

دومین سالگرد عقدمون




سلام
هر چقدر این بخش سوت و کور باشه، بخش مشکلات خانواده زیاد تر میشه، پس لطفاً این قسمت از زندگی رو اکتیو کنید.

چند روز پیش (جمعه) دومین سالگرد عقد منو خانومی بود، با توجه به اینکه افتاده بود توی ماه رمضون و من هم ماه پیش همه بعد از ظهر ها رو سر کار بودم جمعه رو تصمیم داشتم خانومی رو ببرم بیرون، از صبح برنامه رو طوری چیدم که بعداز ظهر حتماً بریم بیرون، اول رفتیم باراجین (به قول خانومم شمال، همشهری های ماست از نظر سر سبزی) بعدش امدیم یه دور توی شهر زدیم و رفتیم یه پارک جدید که تازه افتتاح اش کردن، مادرم اینا قبلاً رفته بودن اونجا ، گفتن هنوز درختاش خیلی بزرگ نشدن ولی شما حتماً برید دقیقاً باب میل شماست، رفتیم دیدیم خوب جایی امدیم، کوچه باغ داره، از این بناهای تاریخی توش درست کردن) اونجا هم کلی گشتیم و خوش گذشت، دیگه داشت اذان نزدیک می شد که همسری هی جوش میزد زودتر بریم که افطار باید درست کنیم، از یه طرف هم که روزه اذیتش کرده بود دیگه خیلی بی حال به نظر میومد، گفتم باشه، (چون برنامه واسه افطار داشتم همش می گفتم نترس دیر نمیشه، میرسیم) تا اینکه بهش گفتم ولش کن ، افطارو بیرون یه چیز می خوریم، رفتیم یه رستوران، که همه میزاشو افطار چیده بود، یه میز دونفره با افطار تپل، همین که نشستیم، هدیه ای که چند روز پیش واسه خانومی خریده بودم رو بهش دادم، (سلیقم زیاد خوب نیست اما سعی می کنم از لا به لای حرفاش بفهمم چی بخرم خوبه، یه انگشتر پروانه ای داشت منم یه گوشواره پروانه ای خریدم که ست بشه) بچه گی که تا قبل اون از گشنگی داشت از حال میرفت الان دیگه چشاش باز شده بود،
می گفت چون امسال سالگردمون ماه رمضون بود، فکر نمی کردم برنامه داشته باشی. خلاصه سالگرد امسال ما هم به نوبه خودش خاص بود، چون به جای کیک و ...، میز افطار جلومون بود.