سلام
شاید چیزی که من میگم مورد قبول خیلیا نباشه.
من اعتقاد دارم آدم الکی که عاشق یکی نمیشه.با این جمله هم کاملا مخالفم که میگن آدم باید یه نفرو فقط به خاطر خودش بخواد.منظورم از این دو تا جمله اینه که بهر حال ما تو طرف مقابلمون یه چیزایی می بینیم که عاشقش میشیم.
این چیزایی که مارو عاشق طرف مقابل میکنه همون معیارهای ما هستش.این معیارها هم فاکتورهای ظاهری(چهره،اندام،لباس و پوشش،طرز حرف زدن،خندیدن،راه رفتن و ...) رو شامل میشه هم فاکتورهای معنوی(تحصیلات طرف،شغلش،موقعیت اجتماعیش،خونوادش،خصوصیات اخلاقیش و شخصیتش و...).
حالا اگه با فردی روبرو بشیم که این معیارهای مارو نداشته باشه یا کم داشته باشه مسلما عاشقش نمیشیم.
شما هم طبق گفته خودت اول عاشق نامزدت بودی بعد دیدی شخصیتش همونی نیست که میخوای و باهاش به هم زدی.
در مورد این کیس جدید هم میگی ظاهر، خونوادش، شخصیتش و موقعیتش خوبه پس زمینه عاشق شدن تو این رابطه وجود داره.
چیزی که من تجربه کردم اینه که آدم وقتی با یکی تازه کات میکنه و رابطه آشناییش با اون شخص به هم میخوره مدام میگه من نمی تونم اونو فراموش کنم و حرفایی از این قبیل ولی کافیه نفر بعدی تا حد زیادی معیارهای مارو داشته باشه باعث میشه شخص قبلی تا حد زیادی تو ذهنمون کمرنگ بشه حالا هر چقدر این کیس جدید بهتر باشه که فبها و کلا از انتخاب قبلی خودمون احساس پشیمونی می کنیم. به قول معروف: این نشد دیگری، سرخ و سفید بهتری
البته منظورم از پاراگراف قبلی این نبود که برای فراموشی یه نفر به یه شخص دیگه پناه ببریم بلکه مقصودم اینه بعد از طی یه مدت از کات شدن یک رابطه که خودمون رو بازسازی کردیم و کنترل اوضاع رو بدست گرفتیم میتونیم اجازه بدیم با آدمای دیگه ای هم آشنا بشیم و خودمون رو محدود به رابطه قبلی نکنیم.
در ضمن همون سوالایی که آقای محمدرضا مطرح کردند به ذهن من هم رسید و خوشحال میشیم شفاف سازی کنی.








. به قول معروف: این نشد دیگری، سرخ و سفید بهتری

علاقه مندی ها (Bookmarks)