هیچ شوقی برای عروسی ندارم. همچنان سر دو راهی.

[Amina]

ببخشید که کمی منحرف می شم از بحث تاپیک ولی به نظرم با توجه به قوانین تبعیض آمیزی که وجود داره ایشون کار عاقلانه ای می کنه که به فکر نگه داشتن درآمد حاصل از کارشه و نمی خواد درآمدش رو تو خونه خرج کنه.وقتی میشه صحبت از حساب کردن رو درآمد زن کرد که سایر حقوق اقتصادی هم برابر باشه.تو همین انجمن نمونه های زیادی رو می تونید ببینید که خانم در طول زندگی پا به پای شوهر زحمت کشیده و حتی بعضا اموال خودش رو هم به صورت سرمایه کار به شوهر داده و حالا با بالا گرفتن اختلافات،دستش از همه جا کوتاهه چون هیچ قانونی برای تنصیف اموال مشترک در زندگی زوجین وجود نداره. قوانین مربوط به ارث و حقوق مالی زن موقع جدایی هم بیشتر شبیه شوخیه.تصور کنید ایشون سالها زندگی ش رو با این مرد بسازه و بعد از ده سال یا بیست سال بخواد از همسرش جدا بشه یا خدایی نکرده همسرشون فوت بشه.اون موقع ایشون زنی خواهد بود که دستش به هیچ جا بند نیست و مجبوره با یک چمدان از لوازم شخصی ش منزل شوهر رو ترک کنه.(اتفاقی که برای خیلی ها افتاده).حالا تصور کنید زنی که هیچ پشتوانه اقتصادی نداره و حتی حق ارثش تو خانواده خودش هم نصف برادرانش هست و تو یه سری از فرهنگ ها از قبل ارث و میراث به نام برادران زده شده تا مبادا مال و اموال به دامادها برسه،بدون هیچ پشتوانه اقتصادی،تو یه جامعه تا مغز استخوان مردسالار و سواستفاده گر از زن،چه روزگار سختی خواهد داشت.اگر این زن مهارتی هم نداشته باشه و تمام زندگی ش مشغول خانه داری( بیگاری مفت) بوده باشه،وضعیت ش اسفناک تر هم خواهد بود.تنها چیزی که این وضع رو کمی متعادل تر خواهد کرد اینه که زن بتونه مهریه کلانی رو موقع ازدواج شرط کنه که اون هم با توجه به تبلیغات همه جانبه ای که علیه مهریه بالا میشه (شما بخونید مغزشویی) خیلی ها این کار رو نمی کنن.بنابراین شخصا به خانم ها توصیه می کنم از آینده نگری درباره وضعیت اقتصادی شون به خصوص در مورد سال های میانسالی غافل نباشن.

حرفاتون در مورد وضعیت جامعه کاملا درسته و من با شما موافقم ولی فکر می کنم اینکه خانم حقوق خودش رو صرفا خرج خودش کنه، راه مناسبی برای حل این مشکل نیست چون با روح زندگی مشترک سازگاری نداره. به نظر من راه بهتر گزینه هایی مثل شرایط ضمن عقد است(با وکالت بلاعزل البته).