سلام عزیزم.
دنیا همینه دیگه. کسی به ما قول یه زندگی پرفکت رو نداده که حالا انتظارش رو داشته باشیم اما چون با مفهومی که ما از عدالت توی ذهن داریم نمیخونه، نمیتونیم بگیم ناعادلانه است. همه چی توی این دنیا همینطوره؛ نسبیه و بستگی به زاویه دید ما داره.
اگه چیزی به نظرمون زشت میاد ایراد از اون نیست؛ از ماست. چون ماییم که یه حس و یه نگاه زشت در خودمون داریم؛ نه اون.
اما تو که خودت رو ندیدی! از کجا میدونی زشتی؟ از کجا میدونی علت اینکه توجه‌ها رو برخلاف دوستت به خودت جلب نمیکنی به خاطر زشتی تو و خوشگلی اونه؟ از کجا میدونی دوستت اعتماد بنفسش رو از بودن در کنار تو به دست نمیاره؟ مطمئن باش اگر کسی واقعا زشت باشه؛ هرگز این رو از کسی نمیشنوه.
قیافه مدلهای مختلف رو نگاه کن. صورت بازیگرهای هندی رو ببین. جذاب به نظر میرسن اما با کمی دقت متوجه میشی اکثرا بینیهای نافرم و فرم چهره بیمارگونه دارن. زیباییشون توی حالتشونه نه فرمشون. توی حسی که نسبت به خودشون دارن و به تو هم انتقالش میدن.
من نصیحت بلد نیستم. اما خودم یه درسی رو خیلی خوب یاد گرفتم. زندگی بازی نیست که توقع عادلانه بودن داشته باشی. زندگی جنگه. باید مبارزه کنی. سیاست به خرج بدی. توی جنگ کسی فرصت نمیکنه به نداشته‌ها فکر کنه. از سنگ هم استفاده میکنه. نه برای اینکه ببره. فقط برای اینکه نبازه. مهم نیست چندتا اسلحه برای دفاع از خودت داری یا نداری، مهم اینه که هیچوقت باورت رو از دست ندی و به جای چیزی که هست؛ به چیزی که نداری فکر نکنی.
علاقه مندی ها (Bookmarks)