خانمم حاضر نیست با خانوادم رفت و آمد داشته باشیم

[سپيده دم]

اول از همه دوست دارم به عنوان يه مرد واقعى بهتون تبريك بگم. تعدادى از پست هاتون رو خوندم و از طرز فكر و منطقتون لذت بردم. حتما مرد شايسته اى هستين كه همسر باهوشتون شمارو انتخاب كرده.
اين تالار كم و بيش جو مرد سالارى داره. حتي بعضى خانم ها به اين جو كمك ميكنن و دقيقا به دليل توسرى خور بودن و ندين ارزش و احترام فكر ميكنن همه بايد همونجورى باشن و اين طبيعى هست كه مردى تو سر و دهن زنش بزنه (منظورم كتك كارى نيست) چون مرد بايد اقتدار داشته باشه و زن بايد مطيع باشه. سريع هم كليد اقتدار دكتر حبشى رو تجويز ميكنن. متاسفانه تو جامعه وقتى ميبينن يكى به زنش احترام ميزاره و دوستش داره سريع ميخوان با برچسب هايى مثل زن ذليلى و بى اقتدارى از اين رفتار منصرفش كنن.
اين خانم ها معمولا از حرف زور شنيدن و تو سرى خوردن لذت ميبرن و اينو با اقتدار اشتباه ميگيرن. برا همين به شما ميگن بله قربان گو. اينا حتى به حقوق خودشون هم واقف نيستن و نميدونن از نظر قانونى و شرعى جهيزيه وظيفه زن نيست.
ما تمام قوانين ازدواجمون بر اساس اسلام هست. يعنى مطابق اسلام مرد تمام حق و حقوق طلاق و مسكن و حضانت و ... رو داره. ولى وقتى به جهيزيه ميرسه ديگه از شرع خارج ميشن و ميگن الان عرف ميگه جهيزيه با زنه!! بعد شما كه حالا به دليل فهم و درك بالاتون از همسرتون كه پدر نداره اين انتظار رو نداريد ميان و براتون مينويسن كه نبايد وسايل رو ميخريديد.


اما نظر شخصى بنده در رابطه با موضوعات مطرح شده:


خانم ها هر چقدر مستقل و قوى باشن باز هم در وجودشون از حمايت همسرشون لذت ميبرن و دوست دارن اولويت اول همسرشون باشن و به اين معنى نيست كه توقع دارن پسر خانوادشو بندازه دور و فقط زنشو حلوا حلوا كنه.
شما اينجا نمونه هايى رو بيان كرديد كه خودتونم قبول داريد بيشتر تقصير خانواده خودتون بوده. مثل جريان دستبند و يا احترام هايى كه به همسرتون گذاشتين و باعث حساسيت شده. معمولا اقايون دوست ندارن بيان كنن كه خانوادشون اشتباه ميكنه، حتى اگه درون خودشون واقعا حق رو به همسرشون بدن. اين براى خانم ها حمايت غير منطقى محسوب ميشه. يعنى ميبينن اونجايى كه منطقا حق باهاشون بوده، به جاى حمايت شدن از سمت شوهرشون، اقا داره از خانوادش دفاع ميكنه و اينطور تعبير ميشه كه من اولويت اول همسرم نيستم. به نظر من بهتره كه تو اين شرايط به همسرتون نشون بديد كه از پيش اومدن اين جريانات متاسف هستيد و ايشون حق دارن كه از برخورد غير منتقي خانواده شما ناراحت بشن. اينطورى ناراحتى همسرتون فوركش ميكنه و بعدش مثلا بهش ميگين كه در عين حال من ميدونم كه فلان رفتار خانوادم اشتباه بوده ولى با شناختى كه ازشون دارم نيت بدى ندارن و .... (اينجا موقع مناسب تري هست كه در دفاع از خانوادتون، حرفاتون رو بزنيد)


در مورد قطع رابطه با خانواده اصلا كوتاه نياين و سر حق خودتون باشيد ولى ايشون رو مجبور نكنيد به همراهيتون. مراقب باشيد بعد از برگشتن از خونه پدر و مادرتون بحث نكنيد چون ممكنه اينطور تعبير بشه كه رفتين اونجا تحت تاثير خانواده قرار گرفتين. به طور كلي از پيش خانوادتون كه ميايد فقط انرژى مثبت بديد.
در عين حال سعى كنيد با خانواده خودتون صحبت كنيد جورى كه اطمينان داشته باشن كه همسر شما هيچ وقت جاى اونارو نميگيره و هرگز حاضر نيستين رابطه قطع بشه.
به همسرتون هم اين اطمينان رو بديد كه زندگى مشتركتون در اولويت هست.


در مورد كتك زدن همسرتون كه حرفى خاصى نيست چون خودتون گفتين از اين كار شرمساريد و مطمئنم كه پى جبران اين اشتباه بودين. فقط اينو بدونين كه اثرات مخرب زيادى در روح همسرتون ايجاد ميكنه چون يكى از بدترين تحقيرهاست. البته اثراتش بستگى به فرد و خانوادش داره. (خودم چون هرگز نديدم كه پدرم حتى به شوخى مادرم رو بزنه. الانم كه متاهلم، اصلا نميتونم اينو هضم كنم كه همسرم بخواد روزى دست روى من بلند كنه. حالا اگه كسى تو خانوادش برخورد فيزيكى ديده باشه شايد اينقدر براش بزرگ نباشه)


در مورد كتك كارى كه خودتون قبول داريد تو زمان دوستى اتفاق افتاده و اون زمان اون اقا برادر خانم شما نبوده و شايد به دليل نداشتن پدر و ابروريزى جلو همسايه ها اين رفتار رو داشتن. البته من كتك كارى، حتى در دفاع خواهر در برابر يه پسر غريبه هم متمدنانه نميدونم. ولى به نظرم با توجه به شرايط و روابط يه مقدار حسابش جدا هست.
به طور كلى اوايل ازدواج تنش تو زندگى بيشتر هست چون دو نفر از دو خانواده با ارزش هاى متفاوت ميخوان با هم زنگى كنن و حتما مسائلى پيش مياد كه براتون جديد هست و شايد حتى به دهنتون نرسيده باشه كه ممكنه ناراحتى به وجود بياره. مثل نشستن برادر شما در جلو ماشين. كه خب اين تفاوت در ديدگاه و فرهنگ هر فرد داره و چقدر خوبه كه شما هم تو اين مسئله با همسرتون تفاهم داريد. البته الفاظى كه به كار بردن درست نبوده. پيام برادرتونم اصلا قابل توجيح نيست و كار زشتى بوده.


يه موضوع ديگه كه فراموش كردم بالا بگم، اينه كه چون همسر شما فردى تحصيل كرده، دارى شان اجتماعى بالا و زيبايى هست و از هر نظر خودش رو دختر شايسته اى ميدونسته. شايد انتظار داشته خانواده شما خيلى هم خوشحال و راضى باشن از داشتن همچين عروسى و اين كه اين همه محسنات رو نديده گرفتن و تازه از بابت سن و سال ايشونم ابراز ناراحتى كردن، به شدت تو ذوقشون خورده و توقع اين برخورد رو از خانوادتون نداشتن.


من فكر ميكنم با گذشت زمان اين مسائل حل ميشه و به مرور اين حساسيت ها كم ميشه، زور گويي و فشار فقط مسائل رو بدتر و پيچيده تَر ميكنه. اميدوارم زندگيتون هميشه پايدار باشه.