درمورد درآمدم چه موضعی داشته باشم؟

[میشل]

سلام میشل جان
منم مثل شما دقیقا در خانواده ای بزرگ شدم که مادرم خانه دار بود و پدرم کارمند و بالطبع مادرم حسابدارمون! برنامه ریزی دخل و خرج و مهمونی و ... بر عهده مادرم بود.
اما بعدا که ازدواج کردم و هر دو حقوق خودمونو داشتیم و حقوق من اوایل برابر و این اواخر بیشتر از حقوق شوهرم هست. اوایل ازدواج بدلیل همان عدم آشنایی با نحوه دخل و خرج یک خانواده دو حقوقه که شما می فرمایید خیلی مشکل و اعصاب خردی داشتیم. بیشتر خودم خودخوری می کردم و وقتی بهش کمک می کردم یجوری و وقتی هم که نه یه جور دیگه ناراحت بودم. به مرور زمان حد و مرزها دستمون اومد. مخصوصا اینکه شوهرم مادرش رو هم تا حدودی ساپورت مالی می کرد و همیشه در مورد درآمد اون یک عدم شفافیت وجود داشت.
برای خرید خونه و ماشین بیشتر مبلغ رو اون تهیه کرد ولی من هم حدود 30 درصد کمک کردم. در عوض اون هم در خرید یک زمین تجاری کمکم کرد. اما حالا که نیازهای ضروریمون برطرف شده حقوق من کاملا دست خودمه بیشتر نیازهای روزمره خونه رو شوهرم تامین می کنه منم گاهی خرید می کنم برای پوشاک خودم و بچم در 80 درصد موارد من هزینه می کنم. و بقیه رو پس انداز می کنم.
به نظر من زندگی و شرایط خانواده هر کسی متفاوته و نمیشه یک نسخه کلی پیچید. گاهی لازمه با شوهرتون که به بن بست مالی خورده همدلی کنید و کمک مالی کنید و گاهی که میبینید ولخرجی می کنه و اهمیتی به نیازهای شما نمیده درآمدتونو جایی پس انداز کنین. مرزهای باریکی وجود دارن و نمیشه کاملا حقوقتونو سوا کنین و به قول خودتون عملا میارین خونه خرج می کنین. من هم تا حدودی اینجورم مثلا لباس خاصی جلب توجه کنه برام غرورم اجازه نمیده برم پیش شوهرم و با هزار ادا و اطوار ازش بخوام برام بخره.
خانم های شاغل باید این حقیقت رو در نظر بگیریم که ما زمانی را که باید به خانه و خانوادمان اختصاص بدیم بخشی زیادی رو به کار اختصاص می دیم و حتی وقتی می آییم خونه و خسته ایم دیگه اون شادابی و حوصله لازم رو برای بچه و همسرمون نداریم. پس اینقدر ادعای حقوقمون رو نداشته باشیم و مدام درگیری سر نحوه خرج کردنش نباشه. هرچند من هرگز این حقیقت رو به شوهرم بروز نمیدم

سلام سوزانا، مرسی

منم فکر می کنم بتونم تو زندگی این مسئله رو حل کنم. البته اگه در عمل مسئله ای به وجود بیاد، چون الان به نظرم می رسه که قبلا بهش منفی نگاه کرده بودم و اونطور آدمی نیست که در مورد مسائل مالی باهاش به مشکل بخورم.

به هرحال نباید سعی کنم همه ی جزئیات رو از همین الان پیش بینی و حل کنم. البته قبل از آخرین باری که در این مورد صحبت کردیم (همون باری که گفتم نمی خوام سرکار برم)، حس بدی به این موضوع داشتم. اما الان فکر می کنم در این مورد یه آدم نسبتا نرماله. نه به اندازه ی مردهایی مثل پدر من می خواد مردانگیش رو ثابت کنه و روی همه چی سایه بندازه، نه از زیر بار مسئولیت هاش شونه خالی می کنه.

شاید هم همونکاری که گفتم رو انجام دادم و دو سه سال کار نکردم. البته اگه ازدواج کردیم. یبار یه خواستگارم بهم گفت "خیلی دردناکه... اونایی که ما رو دوست دارن، ما اونا رو دوست نداریم. اونهایی که ما دوستشون داریم، اونا دوستمون ندارن. اونایی هم که هردوهمدیگه رو دوست داریم، یه چیزی می شه که به هم نمی رسیم."

حالا هم که من از یه نفر خوشم اومده مطمئنا یه چیزی می شه که نشه. مثلا همین مشاوره اگه بالاخره جوابش منفی نبود...