استرس نمیذاره به مدرسه برم

[nima1404]

سلام
من 18 سالمه
متاسفانه از 15 سالگی این مشکلی که دارم شروع شد. مشکلم این بود که به مدرسه نمیرفتم..
اوائل فکر میکردم به خاطر تنبلی خودمه ولی خداروشکر توی این چند سال معدل ام خیلی خوب بوده و از لحاظ درسی هیچ افتی نداشتم
به خاطر همین به روانشناس مراجعه کردم و روانپزشک ، و اونها تشخیص دادن اضطراب اجتماعی دارم..
من الآن روی یک کاغذ همه ی دلایلی که به خاطر اونها مدرسه نمیرم رو نوشتم ، امیدوارم بتونید کمکم کنید:
1- در مدرسه مثل هم سن و سالانم بهم خوش نمیگذرد. در حالی که اونها عقیده دارند مدرسه باعث میشه دور هم باشن و بگو و بخند کنند من اصلا در مدرسه احساس خوبی ندارم
2- فکر میکنم در زنگ استراحت باید دائما با بقیه بگو و بخند کنم در حالی که متاسفانه خیلی وقت ها موفق به این کار نمیشوم (کسی حاضر به پذیرفتنم نیست)
3- نیاز شدیدی به احساس تائید دیگران دارم. آنچه الآن هستم را دوست ندارم. دلم میخواهد جذاب تر باشم
4- حس میکنم در مدرسه باید دائما در تعامل اجتماعی با بقیه باشم
5- گاهی وقتها هیچ هدفی برای رفتن به مدرسه ندارم. حتی گاهی وقتها هیچ هدفی برای زندگی هم پیدا نمیکنم. برای همین صبحها به مدرسه نمیروم
6- صبح ها انرژی کافی ندارم.
7- قکر میکنم باید در همه ی کلاس ها بهترین باشم. و اگر عملکرد ام را به خوبی انجام ندهم مورد تحقیر دیگران واقع میشوم (به خصوص در درس هایی که نیازمند همکاری گروهی هست. مثل ورزش)

امیدوارم بتونید کمکم کنید...
مدیر همدردی عزیز ، اگر میشه لطفا پاسخ منو بدید.

سلام منم تقریبا دوران دبیرستانم اینطوری گذشت
علاقه ای به داشتن دوست ثابت نداشتم و حتی دوست ثابتی نداشتم و زمانی که من صرف افراد میکردم تقریبا کسی صرف من نمیکرد
اما واقعا برام مهم نبود تا این که فهمیدم واقعا هیچ کس واقعا براش مهم نیس که شما داری چیکار میکنی
یه قانونی هست به اسم 18 40 60 که میگه توی 18 سالگی برامون مهم اینه که دیگران در مورد ما چی فکر میکنن و ترس از فکرای بقیه رو داریم به 40 سالگی که میرسیم خسته از این فکر میشیم و میگیم بزار هر چیمخوان فکر کنن و در 60 سالگی میفهمیم کسی اصلا در مورد ما فکر نمیکنه یعنی همه درگیر این قانون برای خودشون هستند
این که شما چجوری هسی و چی میخوای بشی واقعا به خودت بستگی . مخصوصا که میگین در زمینه موسیقی استعداد دارین یکی ز راه های برقراری روابط اجتماعی استفاده از همین توانایی هستش البته توی برقراری روابط اجتماعی مراقب فرد مقابل و نوع رابطه باشین چرا که ممکنه اشتباه در این مورد عواقب روحی بدی داشته باشه .اما واقعا نترسین توی این دنیا واقعا چیزی جز خود ادم اهمیت نداره

موفق و پایدار باشید