استرس نمیذاره به مدرسه برم

[Jessy]

سلام خانم/آقایEram
ممنونم که پاسخ دادید. پاسخ سوالات را براتون نوشتم.

سلام Jessy عزیز

امیدوارم حالت خوب باشه .

نوجوانی دوره ای از زندگی هست که تایید طلبی و احساس محوری توش زیاد دیده میشه .نه تنها شما بلکه همه چالش های این دوره رو می گذروندن .
توی دوران کودکی وقتی چندنفر دارن بازی میکنند بچه ها دوست دارند حتما بهشون بپیوندند اما هرچی انسان بزرگتر میشه در مورد اینکه آیا به این دوستان بپیونده یا نه فکر میکنه و انتخاب میکنه.
شما برای اینکه عضو گروهی بشی باید اول به سوالای زیر در موردشون جواب بدی:(لطفا جواب بده)

1-این گروه از دوستات چه صفات مثبتی دارند که دوست داری همراهشون باشی؟
وقتی کنارشون هستم خوشحالم ، منو درک میکنن ، خوش اخلاق هستن ، باهام راحت هستند ، خوش برخورد هستند
2-این دوستی چه سودی به حال تو داره ؟
خوشحال میشم وقتی با اونها دوست باشم. بیشتر با جامعه در تعامل خواهم بود و اعتماد به نفسم از طریق حضور در جامعه افزایش پیدا میکنه
3-این دوستی چه ضررهای برات داره؟
ممکنه گاهی وقتها مورد پذیرش اونها قرار نگیرم یا ترجیح بدن وقتشون رو با کسی دیگه پر کنند
بعد که سبک و سنگین کردی انتخاب میکنی که اصلا این دوستی ارزش تلاش کردن رو داره یا نه .آیا این دوستان در شرایط سخت هم رفتار مناسبی باهات دارند؟ راستش منظور از شرایط سخت رو نمیفهمم. ولی رفتارشون اگر هم با من نامناسب باشه به خاطر لحن صحبت خودمه که باعث شدم خیلیها نسبت بهم گستاخ بشن آیا حریم شخصی و خصوصیت براشون محترم هست؟من معمولا باهاشون رو راست هستم و اونها هم توی کارهای من دخالت نمیکنن آیا برخوردشون باهات مودبانه هست؟مودبانه نیست ولی همونطور که گفتم علتش خودم هستم که باعث شدم گستاخانه باهام برخورد کنند آیا توی درس مشوقان خوبی برای هم هستین؟ بله

یا نه برعکس

بین شما حسادت زیاد وجود داره-؟نه اصلا. شخصیت شما در گروه دوستی تخریب میشه -توسط گروه پذیرفته نمیشی و مورد بی محبتی اونها هستی؟ همیشه اینطور نیست ولی گاهی وقتها شوخی هایی باهام میکنن که خوشم نمیاد.

منتظر پاسخت هستم