میخواهم زندگی مشترکم را ترمیم کنم آیا امیدی هست؟

[فکور]

سلام فکور عزیز.ممنون که وقت گذاشتین.
متاسفانه به خاطر شرایط کاری همسرم مجبورم خیلی از مسایلو با تلفن یا پیام مطرح کنم.و مسلما لحن خیلی توی پیام مشخص نیست.
مشکل من همینجاست که ایشون در سفرها بسیار بدقلق و انعطاف ناپذیر هستند.سر هر چیزی ممکنه عصبی بشه.مثلا سر صبحانه یا غذا اگه چیزی جلو دستش به موقع نباشه یا مثلا نیمرو سفت باشه.در ماشین بخوره به لباسش و خاکی بشه.یا هر چیز کوچیک باعث بهانه گیری و غر زدنش میشه.توی تاپیک قبلیم خیلی این مثالا رو اورده بودم.در واقع مشکل من با خودسه حتی اگه بهترین همسفرا هم باشن باز بهانه و دعوا راه میندازه.میگه بریم سفر اما انعطاف و سهل گیری و عدم بروز مشکلات جلو دیگرانو دعوا کردن با من جوری که بقیه میفهمن و....که لازمه خوش گذشتن تو سفره نداره.و همه ی سفرهایی که رفتیم واسم زهر شده.
مشکل من بدقلقی و تندخویی و بد دهانی و عدم کنترل ایشونه.هر چیز ساده رو ختم به دعوا و توهین میکنه.
ممنون از راهنماییتون دوست عزیز.

دوباره سلام
مایکای عزیز من از نوع صحبت شما اینطور برداشت کردم که شما یا از مقصد مسافرت ناراضی هستی یا از همسفری که همسرت در نظر گرفته

اگر وقتی با همسرت هم صحبت می کنی این مدلی صحبت کنی اون اصلا نمی فهمه منظور شما دقیقا چی هستش
مثلا شما از عصبی شدن همسرت توی سفر ناراضی هستی و فکر می کنی با وجود رفتارهای خاص ایشون خوش نخواهد گذشت به نحوی که ناراحت نشه دقیقا همینو بگو بهش
نه اینکه بگی لطفا از قبل هر برنامه ای با من مشورت کن

بهش می گفتی که احساس می کنم توی مسافرت بهت فشار عصبی میاد و خیلی اذیت میشی دوست ندارم به شما چنین فشاری وارد بشه و ناراحت میشم از طرفی به دلیل فشارهای عصبی که بهت میاد گاها برخورد هات کمی پرخاشگرانه میشه و اینجوری میشه که دو برابر ناراحت میشم و از سفر پشیمون میشم بنابراین فکر می کنم بهتره مقصدی رو انتخاب کنیم که نزدیک تر باشه و راحت بشه رفت و برگشت که هم به شما فشار عصبی نیاد و هم به هردومون بیشتر خوش بگذره

در رابطه با قضاوتش در مورد خانوادت هم به نظرم یک بار البته حضوری نه تلفنی باهاش به طور جدی صحبت کن بگو من هیچ طرفداری از خانوادم نمی کنم و البته هیچ چیزی رو هم ازشون توقع ندارم درباره خوب و بد کارهاشونم قضاوت نمی کنم در نظر داشته باش که اون افراد حتی اگر با تبعیض هم رفتار کرده باشن خانوادم هستن و به همین شکل باید بپذیرمشون و از شما هم توقع دارم با همه خصوصیات مثبت و منفی که دارن بپذیریشون و اصلا دلم نمیخواد صحبت درباره عملکرد اونها بحث بین من و شما باشه اونا اگر خوب هستن یا بد به هرحال من مسئول رفتاهاشون نیستم همونطور که تو مسئول رفتارهای خانوادت نیستی و فقط مسئول رفتارهای خودتی . اینجا چند تا مثال از تبعیضهای موجود در خانواده خودش بزن و بگو مثلا من باید شما رو به خاطر تبعیضی که مثلا به نظر من میاد مادرت بین بچه هاش گذاشته بازخواست کنم من حتی قضاوت هم حق ندارم بکنم به هر حال مادر شما اینجوری صلاح دیده و اگر من حتی این کارو درست هم نمیدونم میتونم در مورد بچه هام انجام ندم ولی حق محکوم کردن ایشون رو ندارم چه بسا خودم هم در آینده وقتی در اون جایگاه قرار بگیرم به دلایلی نامعلوم همون کارو انجام بدم

یادت باشه حتی اگه حق رو کامل به خانوادت میدی حالت تدافعی آشکار نداشته باشی که حساسیت همسرت رو دو چندان میکنه لازم نیست سکوت کنی و توی خودت بریزی ولی اعتراضت رو با یه حالت بی تفاوتی بیان کن نه به حالت تدافعی و پرخاشگرانه

موفق باشی