نامزدت به هیچ عنوان حق دخالت در مورد رفتارای برادر 10 ساله ت رو نداره. پدر، مادر و شاید خواهر و برادر می تونن تو تربیت یه بچه دخالت کنن اما فردی در جایگاه همسرت اصلا. در ضمن برادرت فقط 10 سالشه، ما چه انتظارات بی جایی از بچه ها داریم واقعا! یه بچه هرچقدر هم در نظر دیگران بد، بی تربیت، گستاخ، بی ادب و ...جلوه کنه در نهایت یه بچه س و داشتن یه همچین دیدگاه هایی راجع به یه بچه با عرض معذرت کوته بینی یه بزرگسال رو نشون میده.
مساله بعدی اینه که اگه دخالت های همسرت از روی دلسوزی و آگاهی صورت بگیره ممکنه مورد قبول واقع بشه (تازه اونم شاید!) اما متاسفانه من فک نمی کنم نیت نامزدت خیر باشه، حتی اگه خیر باشه به هیچ وجه اصولی به نظر نمیاد.
من اصلا توصیه نمی کنم ساکت باشی تو این شرایط. می تونی با آرامش بهش توضیح بدی که یه پسر بچه 10 ساله چه رفتارهایی رو به صورت طبیعی از خودش بروز میده (از نت کمک بگیر)، بعدش در نهایت ادب و احترام و با ملایمت ازش بخواه که دیگه تو تربیت برادرت دخالت نکنه و بچه رو سرزنش نکنه.
این رفتار همسرت ممکنه به خاطر دو مورد پیش اومده باشه:
1. همسرت متوجه رفتار خانواده شما با این بچه شده و دیده که شما هم یه همچین رفتارایی باهاش دارین و به همین خاطر چراغ سبز دیده و به خودش اجازه میده اونم این رفتارارو در پیش بگیره
2. همسرت به برادرت حسودی می کنه ( اگه شما با برادرت با ملایمت صحب می کنی و بهش محبت داری). که در این صورت هم معلومه که یه نامزدت یه سری مشکلات روانشناسی اساسی داره که باید حل بشه
من یه همچین شرایطی رو تجربه کردم، البته برادر من اون موقع فقط 6 سالش بود!!! بعدا اون فرد رو از زندگیم حذف کردم، خیلی عذاب کشیدم، خیلی چیزا رو به جون خریدم، اما الان خوشحالم چون کسی نبود که ارزش وقت گذاشتن رو داشته باشه (البته الان اینو درک می کنم . یادمه فروردین تاپیک زدم که دلم تنگ شده و غیره و مشکلات رو در خودم میدیدم). الان که دوستام رو میبینم (خیلیاشون یه همچین شرایطی رو دارن) و وقتی می بینم همسرشون چقدر با خواهر و برادرای کوچیک دوستام رفتار عالی و حتی پدرانه دارن تعجب می کنم و می فهمم که یه همچین ادمایی هم هستن با یه همچین رفتارهای عالی. بعضی وقتا همسرانشون یه راهنمایی هایی در قبال برادرای دوستام می کنم که پدر و مادرشون هم نمی تونن به این خوبی یه همچین کاری انجام بدن.
کسی که الان از برادرت بدش بیاد، فردا که برادرت 20 سالش شد ، توهین و متلک ازش خواهد شنید. الانم که 10 سالشه انقدر معصوم هست که لیاقت این سرزنش ها رو نداشته باشه واقعا و کودکیش به وسیله یه فرد ناآگاه نباید خراب بشه. بچه ها اگه به حال خودشو نباشن مسیر درست زندگی رو بلاخره یه روزی پیدا می کنن ولی وای از اون روزی که بهشون امر و نهی بشه و مثه یه تیکه بی مصرف بهشون نگاه بشه.....
من اگه جای شما بودم به همسرم یه فرصت مثلا یه ماهه می دادم (بعد از تذکر صریح)، اگه دیدم قدمی در راستای بهبود وضعیت برداشت یه فرصت یه ماهه دیگه هم میدادم، در غیر این صورت حذفش می کردم!
(متاسفانه تاپیک های دیگه ت رو ندیدم تا یکم بیشتر باهات آشنا بشم )








علاقه مندی ها (Bookmarks)