افسا جان در کل با توضیحاتی که دادی بنظرم مورد مناسبی نیست. حرفهای شما هم بازجویی نیست. گاهی هم ما خودمون خودمون رو سر کار میزاریم. اون شخص هم ممکنه خودش ندونه که داره شمارو سر کار میزاره.
اینکه ایشون شمارو دوست داره و کلا دوست داشتن کافی نیست. برای زندگی خیلی چیزای دیگم لازمه. دوست داشتن حتی اگه حقیقی باشه کافی نیست و دلیل نمیشه. چه بسا دوست داشتن در عمل باید نمود پیدا کنه و شما در اولویت اون شخص باشید و ایشون برنامه و تلاش منظم و عزم جدی برای شما داشته باشه.
مواظب باشید عمرتون رو طلف نکنید. کشیک دادن و توهین ایشون هم دلیل نمیشه که شما به رابطه تن بدید. بلکه هر شخص قبل عقد اختیار انتخاب داره. خط قرمز ها هم یک قسمت مهمیه که هر زوجی باید برای هم مشخص کنند و بدونن اصلا طرف مقابل خط قرمزاش چیه که بعدا نگه نمیدونستم. همفکر بودن چطوری مشخص میشه اینکه خط قرمزاتون یکی باشه و رعایت بشه. ولی در مورد تذکر بله همینطوره. رابطه ای که همش بخوای تذکر بدی اون رابطه نرمال نیست.
این وضعیت شما یک ماکت کوچیک از زندگی آینده شماست. از حرفاتون حس کردم باور اینکه فکر کنید این رابطه و ایشون مناسب نیست برای شما ناراحت کننده هست. سعی کنید بعد عقلی رو رعایت کنید که بعدا پشیمون نشید. گاهی تنهایی بهتر از یه سری رابطه هاست.
حرف آخر اینکه گفته های من نظر شخصیه و با توجه به گفته های شما حرف زدم و ممکنه نظر من هم بعنوان یک کاربر در مورد شما صدق نکنه ولی با توجه به توضیحات شما و تجربه 35 ساله خودم این برداشت من بود.
توکل به خدا هم میتونه دل شمارو محکم کنه و راهگشای مشکلات زیادی باشه.
علاقه مندی ها (Bookmarks)