خونواده من

[hobab]

قابل درکه، اینکه خیلی سختی کشیدین و احساس تنهایی می کنید و کسی نیست که همراهتون باشه.

یه اصلاحی باید بهتون بگم:
اول
اینکه هیچ چیزی ایده آل نیست یعنی این طور نیست که خانواده های دیگه 100 درصد همیشه همراه هم باشند همونطور که اینطور نیست که خانواده ی شما 100 درصد مقابل شما باشند اگه خوب فکر کنید لحظاتی رو پیذا میکنید که ازتون حماییت کردند شاید تعدادش کم باشه شاید اونقدرها اساسی نبوده باشه ولی بالاخره این کاررو کردند.
دوم
هر کم و کاستی از خود ما ناشی میشه ؛ شاید اینکه نمیتونن پشتیبان شما باشن به خاطر ضعف شخصیتی خودشون باشه که حتما همینطوره ، بنابراین چطور میشه از آدمی انتظار کمک و همدلی داشت که خودش احتیاج به کمک داره، آیا قضاوت ها ی این شخص یا اشخاص قابل اتکا و اهمیت دادن هستند؟
سوم
شما باید مسئولیت زندگی خودتونو بپذیرید منتظر کسی نباشید منتظر منجی نباشید فقط خودتونید که میتونید زندگیتونو بهتر کنید، میتونید خودتونو دوست داشته باشید؛ وقتی نتونید به خودتتون محبت کنید چرا دیگران باید این کا رو بکنند؟روی خودتون تمرکز کنید نه رفتارهای دیگران.

این مطالبو پیشنهاد میکنم :
http://www.hamdardi.net/thread-37224.html
http://www.hamdardi.net/thread-154.html

ممنونم از محبتتون
راستشو بخواید مساله خیلی جدی تر از این حرفاست... این مشکلی نیست که تازه برام پیش اومده باشه... داستان یه عمر زندگیمه... توی تمام این مدت ها سعی کردم مشکل رو توی خودم جستجو کنم، مثبت فکر کنم و... الان خیلی وقته اصلا انتظار هیچ حمایتی رو ازشون ندارم، فقط همین که کاری به کارم نداشته باشند و آزارم ندند برام کافیه... حتی سعی میکنم نسبت به خودخواهی ها و توهین هاشون بی اعتنا باشم اما خب راستش نمیشه، منم آدمم، منم حق آزادی و زندگی دارم، سنگ و چوب نیستم، احساس دارم، نمیتونم تحقیر و توهین و خودخواهی رو تحمل کنم...
ای کاش اصلا خونواده ای نداشتم... نداشتن یه خونواده خوب، قطعا از داشتن یه خونواده بد بهتره... چون اگه هیچ حمایتی نداشتم، لااقل آزاد بودم، تحقیر نمیشدم، اینقدر ترسو و بی تجربه بار نمی اومدم... بدبختی اینجاست واقعا نمیدونم کجا فرار کنم... یه لیسانس دارم، خدمت هم رفتم، اما الان دو ساله دنبال شغلم... اگه شغل و درآمدی داشتم شاید اوضاع خیلی بهتر بود...