نظر خودم رو در مورد ازدواج های با مهریه کم قبلا گفتم. اگر میخواهید یه جستجو در گوگل بکنید و ببینید عاقبت دختر خانم های با مهریه کم آنهم نه 14 تا بلکه همان 100 تا و نظایر آن به کجاها ختم شده. شما یه مقدار هم با خودتون فکر کنید باید اینقدر متوجه بشید اینجور افراد مشکلاتی دارند که حاضر نیستند کمترین عرف جامعه رو قبول کنند؟ در هر حال متوجه باشید بخواهید زیاد معطل کنید تا به خودتون بیائید از 30 و 35 هم گذشته اید و مجرد مانده اید.

اگر ...
1. همدیگر رو میخواهید و فکر می کنید
2. مناسب هم هستید
زودتر با هم به تفاهم "عاقلانه" برسید و ازدواج کنید.

اگر هم نمی خواهیدشون یا شک و شبهه دارید ایشون رو هم یک خواستگار مثل بقیه بدونید. یا جوابش کنید بره پی کارش یا خواستگارهای دیکر رو هم اگر دارید بپذیرید. وقتی ایشون بدونه دیگه برای شما خاص نیست و شما خواستگار دارید یا خودش رو جمع و جور و می کنه و منطقی رفتار می کنه یا اگر نمی تونه یا نمیخواد، شما تکلیف تون روشن میشه و می تونید با فرد مناسبی ازدواج کنید.

ادامه این رابطه برای چند سال ولو به ازدواج نرسه برای اون آقا مشکلی ایجاد نمی کنه. در واقع چیزی هزینه نمی کنه. ولی شما فرصت های ازدواج تون رو به سرعت دارید ازدست میدید.

(نظر "شخصیم" هم اینه که این شخص مناسب ازدواج نیست.)