دارم می بازم و کاری ازم ساخته نیست .....

[آناهیتا۲۷]

سلامی دوباره.من تاپیک های شما رو تاحدوری تیتر وار مطالعه کردم.بچه ها خیلی خوب راهنمایی تون کرده بودن.باتوجه به اینکه مشکلات شما کما فی سابق باقیه بهتره برگردید ودوباره مشاوره هارو بخونید.ببینید اصول مشاوره این نیست که درمانگر بیاد وریز به ریز به شما بگه این کارو بکن واون کارو نکن.بلگه باتوجه به شرایط زندگی شما یه الگو داده میشه.که خدارو صدهزارمرتبه شکر شما اصلا علاقه ای به عملی کردن این مشاوره ها ندارین وچند ماه یه بار میاییداینجا وکلی غرمیزنید به جون خودتون وخانوم از همه جا بیخبرتون وبدون اینکه تغییری در رویه تون بدین میرید وتاچند ماه ناپدید میشید.برادرمن این که نشد مشاوره گرفتن.
مشاوره یه اصل بزرگ داره واون تغییره تغییر.امانه تغییر اطرافیان بلکه بازنگری در رفتار خودتون ودر نهایت عوض کردن مرام ومسلکتون.
شما با خانوادهءهمسرتون به شدت عیاق هستین احتمالا هفته ای چند بار میبینیدشون باهاشون تفریح ومسافرت میرید.پابه پاشون با خانوادهءخودتون قطع رابطه میکنید بعد میخوایید همسرتون دقیقا چطوری بفهمه که شما از خانوادهءایشون به حد تنفر رسیدین؟هر ادم سالم دیگه ای هم باشه وقتی اینهمه رفتارهای رضایت مند شما روببینه میگه خب خوبه دیگه همه چی اکیه وشوهرم عاشق خانوادمه.شما دارید هرروز اجازه میدین که خانومتون بچه رو برداره ببره خونهءابویش درحالی که از تربیت خواهرزادش وکلا بچه داریشون گله مندین پس میشه وجه تمایزتون رو با باجناقتون که به زعم شما هالوِ بگید.این بچه نسل شما رومیسازه واگه درقبال تربیتش به شدت وبیشتر از همه مسئولید.
برای منزلتون یک سری قوانین داشته باشید.مثلا حداقل هفته ای یکبار رو باخانومتون به منزل پدرتون برید برای صرف ناهار یاشام .واگه خانومتون قبول نکردن که بیان خودتون به تنهایی از منزل خارج شید واگه تنها رفتن به اونجاخیلی براتون وحشتناکه اصلا نرید منزل پدر فقط چند ساعتی رو بیرون باشید تا خانومتون متوجه اهمیت این موضوع برای شما بشن.قبلش هم بهش بگید لطفا بگیدلطفا که خانوم اگه تو نیای که باهم بریم این محبت من رو نسبت به تو کم میکنه.یا مثلا وقتی مامانتون اومدن خونتون از همسرتون بخوایین که بچه رو ببرن پیش مادرتون واگر قبول نکرد خودتون اینکارو کنید( من واقعا نمیدونم اخه اینا گفتن داره) اگه هم اخم وتخم کرد اصلا به روی مبارکتون نیارید باباجان این یه حقه طبیعیه برای شما وخانوادتون.بعدشم شما نباید اینهمه احساساتتون رو سرکوب کنید.اگه ناراحتید ابرازش کنید چرا الکی خودتون رو راضی نشون میدین همسرتون از کجا باید متوجه بشهمیگید که مگه میشه ادم مقابل محبت بی تفاوت باشه.بله میشه.محبت شما شده لطف مکرری که الان شده وظیفهءمسلم.نشنیدین که میگن اندازه نگه دار که اندازه نکوست/ هم طالب دشمن ست وهم طالب دوست.گاهی وقتا وقتی از مسئله ای ناراحتین ایشون وخانوادش رو از محبتتون محروم کنید.
نمیشه شما همهءراههای مشاوره رو با این جمله که اگه من اینکارو کنم تلافی میکنه ببندین‌.