عزیزم من این وقت شب فقط برای شما اومدم اینجا. امیدوارم مفید باشه حرفام برات
همسرت رفتار بالغانه ای نداره که قهر میکنه اونم در برابر همچین چیز به این کوچیکی. قهر یک نوع حرکت تنبیهیه در برابر کسی که کار اشتباهی انجام میده شما که کار اشتباهی انجام نمیدی و حتی اگر خواستت از نظر همسرت بد باشه حرف اشتباه و خطایی نیست و فقط نظر و نیاز شخص شماست که با ایشون متفاوته! اینکه ایشون شمارو برای یه خواست متفاوت مجازات میکنه و شما هم بعد چند روز نهایتا تسلیم این شیوه شون میشین یعنی هربار دارین به ایشون این پیام رو میدین که باشه درسمو یاد گرفتم و ببخشید که اصلا خواسته ای داشتم! یعنی هم رفتار ایشون کاملا غلطه هم عکس العمل شما به این رفتار اشتباه ایشون.
ولی شما نمیتونی تا ابد این سبک رو ادامه بدی زندگی مشترک یعنی تفاهم و نظر مشترک. نه همیشه یکی مطیع و یکی حاکم. زن و شوهر باید بتونن انعطاف به خرج بدن و از خواسته هاشون یه وقت هایی بگذرن. در رابطه شما اینجوری که میگی اینطور به نظر میاد که شما یک طرفه همیشه از خواسته ها و نیازهات میگذری و در برابر خواسته های همسرت سر خم میکنی این حتی اگر شمارو در ظاهر آروم و مطیع نشون بده درونتون رو بعد از یه مدت از خشم و عصبانیت زیادی پر میکنه و ممکنه این خشم یه روزی به شکل خیلی بدی خودشو نشون بده. بهتره که آدم حد اعتدال رو رعایت کنه همیشه.
اما رفتار مقتدرانه چیه؟ قرار نیست بری سر همسرت داد بزنی یا دستوری صحبت کنی. قرار هم نیست به ایشون بگی خونه مادرش نره. رفتار مقتدرانه یعنی به عنوان یک انسان بالغ و عاقل من اختیار این رو دارم که برای برنامه روزانه خودم رفت و آمد و انجام کارهام خودم تصمیم گیرنده باشم و اجازه ندم کسی برام تصمیم بگیره. مهم اینه که مقتدر عمل کنید یعنی محکم و جدی صحبت کنید (منظورم بیان چکشی و کوبنده نیست ولی خواستتون رو قاطعانه مطرح کنید) مهم اینه که حرفتون رو همونی که واقعا در دلتون هست بتونین بیان کنید بدون ترس و نگرانی. مهم اینه که به همسرتون نشون بدین که قابل احترام هستین و باید خواسته هاتون محترم شمرده بشن. خواسته تون رو عادی بیان کنید به فرض اگر ایشون قراره برن منزل مادرشون و به شما میگن پاشو بریم شما خیلی دوستانه و در عین حال محکم بگین که عزیزم من برنامه دیگه ای در این ساعت دارم شما برو و سلام من رو هم به خانواده ت برسون. همین و بعد هم مشغول کارتون بشین حتی اگر ایشون داد و بیداد کردن شما تا جای ممکن جواب ندین یا بازم با لحن آروم با منطق و صمیمی ولی قاطع برخورد کنید.
منظورم از کار هم کار خونه نیست مثلا بهشون بگین قراره دوستی منزلتون بیاد قراره شما جایی برین اگر خارج از منزل سختتونه یا اجازه ندارین بیرون برین بگین دارین یه آموزشی رو دنبال میکنین (هرکاری که دوست دارین علمی هنری آشپزی ورزشی هرچی) یک مسئله ای که به شما ارزش بده شمارو مستقل نشون بده به شما وجهه و ابهت بده. نه اینکه مثلا میخوام کابینت هارو بریزم بیرون تمیز کنم نمیتونم بیام یا میشینم گل های قالی رو نگاه میکنم در انتظار برگشتت!
میدونم اول ازدواجتونه و این حس وابستگی و تعلق خاطر زیاد هست ولی در جریان زندگی این حالت های افراطی از بین میرن اینکه ایشون به فرض از حرف شما ناراحت بشن و برن تو فاز قهر نهایتا یکی دو سال اول ازدواج برای شما خیلی مسئله جدی ای هست که البته همونم شما مستحق عذاب کشیدن براش نیستین ولی بعد این زمان براتون عادی میشه این حرکت و دیگه بی طاقت نمیشین در قهره دو روز و یه هفته و حتی بیشتر. هرچه زودتر این اتفاق بیفته (یعنی بی تفاوتی شما نسبت به قهر) همسرتون زودتر دست از این کار نادرستشون برمیدارن.
اگر به فرض شما اینطور هم صحبت کردین و ایشون داد و فریاد هم کردن و بعد هم رفتن در قهر اینبار شما صبور باشید رفتار و کارهاتون باید عادی باشن نه رنگ التماس بگیرن نه رنگ کوتاه اومدن. انگار هیچ اتفاقی نیفتاده یه روشی هست به نام روش خاموشی که پدر و مادر در برخورد با بچه ای که قهر و لجبازی میکنه اعمال میکنن اونم اینه که هیچ واکنشی در مقابل رفتار نادرست بچه شون نشون نمیدن نه حرفی میزنن نه حتی به اون رفتار بد نگاه میکنن تا اون بچه خودش متوجه میشه که نباید به کارش ادامه بده چون در این صورت دیگه توجهی دریافت نمیکنه. من فکر میکنم این برای مردی هم که هنوز در زندگی دنبال قهر و آشتیه بتونه کاربرد داشته باشه. شما اگر اینبار ایشون رفتن در فاز قهر کوتاه نیاین به روال خودتون ادامه بدین و خیلی عادی و طبیعی باهاشون صحبت کنید. جواب ندادن هم ناراحت نشین و در حقیقت اینطور تصور کنین که دارین با یک بچه لجباز سر و کله میزنین در دعواها و داد و فریادهاشون کمی بی توجهی چاشنی رفتارتون کنید جوری که نشون دهنده این باشه که رفتار ایشون نادرسته و به این خاطر کمی سرسنگین شدین ولی به هیچ عنوان عصبانی نشین و حرف نادرستی نزنین. اگر صحبتی هم شد بهشون بگین که قهر کار کودکانه ای هست و ازشون به عنوان همسرتون انتظار دارین که منطقی بشینین صحبت کنین. اینکارو ادامه بدین تا ایشون تسلیم بشه. من فکر میکنم یکبار که این اتفاق بیفته و شما کوتاه نیاین این مسئله کلا براتون حل بشه. فقط توجه کنین که خونسردی و آرامش عامل خیلی خیلی مهمی در اثبات بی گناهیتونه. شما اگر همراه همسرت داد و فریاد راه بندازی و اگر مرتب بخوای تایید ایشون رو بگیری حتی اگر گریه کنی صد در صد هم حق با شما باشه نه حرفت منطقی به نظر میاد نه همسرت بهش اهمیتی میده. این وکیل های کار درست رو دیدین که توی فیلم ها چطور با زبون قاطع و خیلی خونسرد عمل میکنن و حتی یه مجرم رو تبرئه میکنن؟ زبان منطق و دلیل، بیان قاطع، خونسردی رموز اصلی موفقتیشونه!
مقتدرانه که گفتم منظورم کل این مسائل هست که شما خواسته و نیازت رو مطرح میکنی ولی دنبال اجازه و تایید همسرت هم نمیمونی چون چیز غیرطبیعی ای نمیخوای و روال کار خودتو پیش میبری ایشون هم میتونه چند روز عصبانی باشه قهر کنه ولی بالاخره که چی؟ بعد یه مدت که متانت و آرامش شمارو ببینه و چندین بار سعی کنه شمارو بهم بریزه و نتونه خودش تسلیم میشه و قهر رو میشکنه.
مطلب مهم دیگه برای مثمر ثمر بودن همه اینها به نظر من کاری خارج از منزل پیدا کنین منظورم یک دل مشغولی هست. که به خودتون و همسرتون این باور رو بده که انسان مستقلی هستین حریم و امور شخصی ای دارین که نیاز هست بهش در روز برسین برای رشد شخصیتون.
نمیدونم این تصور که زن اول ازدواج باید بشینه خونه تا شوهرش از سر کار میاد خونه باشه رو از کجا میگین ولی تصور منطقی ای به نظر نمیاد واقعا. اتفاقا من دوستی داشتم که پرستار شب کار بود و از ابتدای ازدواج یک شب در میون میتونست کنار همسرش باشه ولی خود این عامل باعث شده بود که از خیلی از ماها خوشبخت تر هم باشه چون زیاد کنار هم نبودن که فرصت دعوا و کدورت پیدا کنن و رمانتیک بودن رابطه شون سال ها به قوت خودش باقی بود! در دسترس بودن همیشگی زیادم چیز خوشایندی نیست بخصوص در برابر مردها یه جوری پس زننده هست تا جذاب براشون. کمی مشغول و درگیر به امور خاص و شخصی خودتون بشین ارزش بالاتری برای همسرتون پیدا میکنین. همینطور جلوی خانواده همسرتون.
الان که در منزل مادرشوهرتون ساکن هستین فرصت بسیار مناسبیه که کار پیدا کنین و به این بهانه روزها از خونه بیاین بیرون. اگر به هیچ صورت علاقه ای به کار کردن خارج از منزل ندارین باید برنامه های فشرده ای پیدا کنین مثل جمع های دوستانه، رفتن به کلاس هنری (منظورم هنرهای آشپزی و خونه داری نیست) دوره های روانشناسی کتابخوانی و... که مثلا توی فرهنگسراها زیاد پیدا میشن. ولی اگر بتونین سر کار برین به نظر من پیدا کردن یک شغل اثر خیلی خیلی مفیدتری روی خودتون و تغییر نگرش دیگران بهتون داره.
عزیزم من این وقت شب فقط برای شما اومدم اینجا
همسرت رفتار بالغانه ای نداره که قهر میکنه اونم در برابر همچین چیز به این کوچیکی. قهر یک نوع حرکت تنبیهیه در برابر کسی که کار اشتباهی انجام میده شما که کار اشتباهی انجام نمیدی و حتی اگر خواستت از نظر همسرت بد باشه حرف اشتباه و خطایی نیست و فقط نظر و نیاز شخص شماست که با ایشون متفاوته! اینکه ایشون شمارو برای یه خواست متفاوت مجازات میکنه و شما هم بعد چند روز نهایتا تسلیم این شیوه شون میشین یعنی هربار دارین به ایشون این پیام رو میدین که باشه درسمو یاد گرفتم و ببخشید که اصلا خواسته ای داشتم! یعنی هم رفتار ایشون کاملا غلطه هم عکس العمل شما به این رفتار اشتباه ایشون.
ولی شما نمیتونی تا ابد این سبک رو ادامه بدی زندگی مشترک یعنی تفاهم و نظر مشترک. نه همیشه یکی مطیع و یکی حاکم. زن و شوهر باید بتونن انعطاف به خرج بدن و از خواسته هاشون یه وقت هایی بگذرن. در رابطه شما اینجوری که میگی اینطور به نظر میاد که شما یک طرفه همیشه از خواسته ها و نیازهات میگذری و در برابر خواسته های همسرت سر خم میکنی این حتی اگر شمارو در ظاهر آروم و مطیع نشون بده درونتون رو بعد از یه مدت از خشم و عصبانیت زیادی پر میکنه و ممکنه این خشم یه روزی به شکل خیلی بدی خودشو نشون بده. بهتره که آدم حد اعتدال رو رعایت کنه همیشه.
اما رفتار مقتدرانه چیه؟ قرار نیست بری سر همسرت داد بزنی یا دستوری صحبت کنی. قرار هم نیست به ایشون بگی خونه مادرش نره. رفتار مقتدرانه یعنی به عنوان یک انسان بالغ و عاقل من اختیار این رو دارم که برای برنامه روزانه خودم رفت و آمد و انجام کارهام خودم تصمیم گیرنده باشم و اجازه ندم کسی برام تصمیم بگیره. مهم اینه که مقتدر عمل کنید یعنی محکم و جدی صحبت کنید (منظورم بیان چکشی و کوبنده نیست ولی خواستتون رو قاطعانه مطرح کنید) مهم اینه که حرفتون رو همونی که واقعا در دلتون هست بتونین بیان کنید بدون ترس و نگرانی. مهم اینه که به همسرتون نشون بدین که قابل احترام هستین و باید خواسته هاتون محترم شمرده بشن. خواسته تون رو عادی بیان کنید به فرض اگر ایشون قراره برن منزل مادرشون و به شما میگن پاشو بریم شما خیلی دوستانه و در عین حال محکم بگین که عزیزم من برنامه دیگه ای در این ساعت دارم شما برو و سلام من رو هم به خانواده ت برسون. همین و بعد هم مشغول کارتون بشین حتی اگر ایشون داد و بیداد کردن شما تا جای ممکن جواب ندین یا بازم با لحن آروم با منطق و صمیمی ولی قاطع برخورد کنید.
منظورم از کار هم کار خونه نیست مثلا بهشون بگین قراره دوستی منزلتون بیاد قراره شما جایی برین اگر خارج از منزل سختتونه یا اجازه ندارین بیرون برین بگین دارین یه آموزشی رو دنبال میکنین (هرکاری که دوست دارین علمی هنری آشپزی ورزشی هرچی) یک مسئله ای که به شما ارزش بده شمارو مستقل نشون بده به شما وجهه و ابهت بده. نه اینکه مثلا میخوام کابینت هارو بریزم بیرون تمیز کنم نمیتونم بیام یا میشینم گل های قالی رو نگاه میکنم در انتظار برگشتت!
میدونم اول ازدواجتونه و این حس وابستگی و تعلق خاطر زیاد هست ولی در جریان زندگی این حالت های افراطی از بین میرن اینکه ایشون به فرض از حرف شما ناراحت بشن و برن تو فاز قهر نهایتا یکی دو سال اول ازدواج برای شما خیلی مسئله جدی ای هست که البته همونم شما مستحق عذاب کشیدن براش نیستین ولی بعد این زمان براتون عادی میشه این حرکت و دیگه بی طاقت نمیشین در قهره دو روز و یه هفته و حتی بیشتر. هرچه زودتر این اتفاق بیفته (یعنی بی تفاوتی شما نسبت به قهر) همسرتون زودتر دست از این کار نادرستشون برمیدارن.
اگر به فرض شما اینطور هم صحبت کردین و ایشون داد و فریاد هم کردن و بعد هم رفتن در قهر شما صبور باشید رفتار و کارهاتون باید عادی باشن نه رنگ التماس بگیرن نه رنگ کوتاه اومدن. انگار هیچ اتفاقی نیفتاده یه روشی هست به نام روش خاموشی که پدر و مادر در برخورد با بچه ای که قهر و لجبازی میکنه اعمال میکنن اونم اینه که هیچ واکنشی در مقابل رفتار نادرست بچه شون نشون نمیدن نه حرفی میزنن نه حتی به اون رفتار بد نگاه میکنن تا اون بچه خودش متوجه میشه که نباید به کارش ادامه بده چون در این صورت دیگه توجهی دریافت نمیکنه. من فکر میکنم این برای مردی هم که هنوز در زندگی دنبال قهر و آشتیه بتونه کاربرد داشته باشه. شما اگر اینبار ایشون رفتن در فاز قهر کوتاه نیاین به روال خودتون ادامه بدین و خیلی عادی و طبیعی باهاشون صحبت کنید. جواب ندادن هم ناراحت نشین و در حقیقت اینطور تصور کنین که دارین با یک بچه لجباز سر و کله میزنین در دعواها و داد و فریادهاشون کمی بی توجهی چاشنی رفتارتون کنید جوری که نشون دهنده این باشه که رفتار ایشون نادرسته و به این خاطر کمی سرسنگین شدین ولی به هیچ عنوان عصبانی نشین و حرف نادرستی نزنین. اگر صحبتی هم شد بهشون بگین که قهر کار کودکانه ای هست و ازشون به عنوان همسرتون انتظار دارین که منطقی بشینین صحبت کنین. اینکارو ادامه بدین تا ایشون تسلیم بشه. من فکر میکنم یکبار که این اتفاق بیفته و شما کوتاه نیاین این مسئله کلا براتون حل بشه. فقط توجه کنین که خونسردی و آرامش عامل خیلی خیلی مهمی در اثبات بی گناهیتونه. شما اگر همراه همسرت داد و فریاد راه بندازی و اگر مرتب بخوای تایید ایشون رو بگیری حتی اگر گریه کنی صد در صد هم حق با شما باشه نه حرفت منطقی به نظر میاد نه همسرت بهش اهمیتی میده. این وکیل های کار درست رو دیدین که توی فیلم ها چطور با زبون قاطع و خیلی خونسرد عمل میکنن و حتی یه مجرم رو تبرئه میکنن؟ زبان منطق و دلیل، بیان قاطع، خونسردی رموز اصلی موفقتیشونه!
مقتدرانه که گفتم منظورم کل این مسائل هست که شما خواسته و نیازت رو مطرح میکنی ولی دنبال اجازه و تایید همسرت هم نمیمونی و روال کار خودتو پیش میبری ایشون هم میتونه چند روز عصبانی باشه قهر کنه ولی بالاخره که چی؟ بعد یه مدت که متانت و آرامش شمارو ببینه و چندین بار سعی کنه شمارو بهم بریزه و نتونه خودش تسلیم میشه و قهر رو میشکنه.
مطلب مهم دیگه برای مثمر ثمر بودن همه اینها به نظر من کاری خارج از منزل پیدا کنین منظورم یک دل مشغولی هست. که به خودتون و همسرتون این باور رو بده که انسان مستقلی هستین حریم و امور شخصی ای دارین که نیاز هست بهش در روز برسین برای رشد شخصیتون.
نمیدونم این تصور که زن اول ازدواج باید بشینه خونه تا شوهرش از سر کار میاد خونه باشه رو از کجا میگین ولی تصور منطقی ای به نظر نمیاد واقعا. اتفاقا من دوستی داشتم که پرستار شب کار بود و از ابتدای ازدواج یک شب در میون میتونست کنار همسرش باشه ولی خود این عامل باعث شده بود که از خیلی از ماها خوشبخت تر هم باشه چون زیاد کنار هم نبودن که فرصت دعوا و کدورت پیدا کنن و رمانتیک بودن رابطه شون سال ها به قوت خودش باقی بود! در دسترس بودن همیشگی زیادم چیز خوشایندی نیست بخصوص در برابر مردها یه جوری پس زننده هست تا جذاب براشون. کمی مشغول و درگیر به امور خاص و شخصی خودتون بشین ارزش بالاتری برای همسرتون پیدا میکنین. همینطور جلوی خانواده همسرتون.
الان که در منزل مادرشوهرتون ساکن هستین فرصت بسیار مناسبیه که کار پیدا کنین و به این بهانه روزها از خونه بیاین بیرون. اگر به هیچ صورت علاقه ای به کار کردن خارج از منزل ندارین باید برنامه های فشرده ای پیدا کنین مثل جمع های دوستانه، رفتن به کلاس هنری (منظورم هنرهای آشپزی و خونه داری نیست) دوره های روانشناسی کتابخوانی و... که مثلا توی فرهنگسراها زیاد پیدا میشن. ولی اگر بتونین سر کار برین به نظر من پیدا کردن یک شغل اثر خیلی خیلی مفیدتری روی خودتون و تغییر نگرش دیگران بهتون داره.
علاقه مندی ها (Bookmarks)