حالا اگه قهر وجنگ ودعوا بود کرور کرور نظر وپیشنهاد داده میشد.واقعا برای خوشی وخوشبختی هیچ نظری ندارین؟این اصل پیشگیری بهتر از درمان معمولا تو هیچ جای کشورمون جدی گرفته نمیشه.ماهمیشه یاد گرفتیم وقتی بحرانی بوجود میاد، وقتی جنگ واشوبی میشه دست بکار شیم.برای خوب بودن ،برای خوشحال بودن،برای درست واصولی زندگی کردن هیچ مهارت وبرنامه ای نداریم البته هیچ که اغراقه ولی خوب حداقل میشه گفت کم مهارتیم.حس کمال گرایی متاسفانه در ما داره از بین میره.هیچوقت به عالی شدن فکر نمیکنیم.حداقل من تو این تالار سراغ ندارم.تا حالا به این فکر کردین که چطور میشه لبخند رو به خنده تبدیل کرد یا فقط دنبال راهکارین که چطور گریه رو به سکوت تبدیل کنید؟به یه لبخند دروغ وتصنعی.
واقعا غم وغصه با مردم ما عجین شده.هیشکی شادی کردن بلد نیست.