در مورد ایدز بیشتر بدانیم

ايدز يك بيماري ويروسي است كه از طريق راههايي قابل انتقال مي باشد. انتقال جنسي از فرد آلوده به فرد سالم- از طريق خون و مشتقات خوني- از مادر به جنين.در ايران مهمترين راه از طريق خون و مشتقات آن بوده است ولي انتقال جنسي آن رو به افزايش است. در افراد معتاد كه از يك سرنگ براي تزريق استفاده ميكنند بيشترين تعداد مبتلايان به ايدز در ايران را شامل ميشوند.
به محض ورود ويروس به داخل بدن سيستم ايمني بدن براي دفع ويروس وارد عمل ميشود و علائم اين دوره مانند يك عفونت ويروسي مي باشد. درد عضلاني- ضعف- خستگي- تب- گاهي يك علامت سرماخوردگي وجود دارد. با وجود فعال شدن سيستم دفاعي بدن ولي سلولهاي دفاعي قادر به از بين بردن اين ويروس نمي باشند و ويروس وارد سلولهاي دفاعي بدن ميشود و علائم اوليه تخفيف مييابد. در اين مرحله با آزمايش خون ميتوان آنتي بادي موجود در بدن را اندازه گيري و درگيري فرد به ويروس را مشخص كرد. يك مرحله اي وجود دارد كه با اين كه فرد آلوده به ويروس مي باشد ولي آزمايش منفي است و اين زماني است كه واكنش سلول دفاعي خاتمه يافته و ويروس داخل سلول مي باشد. بعد از اين مرحله با آزمايش خون آنتي ژن ويروس قابل اندازه گيري مي باشد. پس در افراد مشكوك اگر تستي منفي شد بايد حدود 2 ماه بعد تست دوباره چك شود. در مرحله بعد ويروس وارد شده به داخل سلولهاي دفاعي آنها را وادار به ساختن پروتئينهاي ويروسي ميكند و از اين طريق ويروس تزايد پيدا ميكند و باعث از بين رفتن سلول دفاعي ميشود. فاصله زماني بين عفونت اوليه و بيماري ايدز بين2 تا 30 سال گزارش شده است. در مرحله بيماري كه بطور متوسط 10 سال بعد از عفونت اوليه ديده ميشود تعداد گلبولهاي سفيد (سلولهاي دفاعي) كم ميشود و عفونتهاي مكرر و طولاني نواحي مختلف بدن ديده ميشود كه با درمان نيز برطرف نمي شوند. گاهي عفونتهاي غير معمول كه در افراد سالم ديده نميشود و بوسيله ميكروبهاي فرصت طلب ايجاد ميشود نقطه تشخيص بيماري ايدز مي باشد. فرد ايدزي با از دست دادن انرژي و ذخاير انرژي براي مقابله با بيماري لاغر و نحيف ميگردد. ناتواني و خستگي مداوم و عدم تعادل روحي و رواني از علائم ديگر بيماري مي باشند. انواع مختلف سرطانها در اين بيماران بسيار شايعتر از افراد سالم است- بخصوص كاپوسي ساركوم كه در اين افراد بيشتر در داخل دهان و لب ديده ميشود. بيماريهاي پوستي شايع در اين بيماران مانند پسوريازيسي كه به درمان جواب نمي دهد و درماتيت سبوره مقاوم به درمان مي باشد. اين افراد به دليل اختلال سيستم داخلي بدن دچار ديابت و افزايش چربي خون ميشوند. عفونتهاي ريوي و پوستي مقاوم به درمان در اين بيماران ديده ميشود. علاوه بر عفونت ميكروبي عفونتهاي ويروسي و قارچي مانند زگيل- مولسكوم- هرپس دهاني و ناحيه تناسلي و غيره.. انواع گچلي ها - و عفونتهاي قارچي ديگر پوستي و ريوي در اين بيماران ديده ميشود. نهايت اين بيماري از بين رفتن فرد بيمار مي باشد.
راههاي پيشگيري بهترين راه درمان اين بيماري مي باشد. اگر فردي مشكوك به درگيري با ويروس است مثلاَ اگر پرستاري در حين تزريق آمپول به يك فرد ايدزي دچار فرو رفتن سوزن به بدنش شد. در 24 ساعت اول بايد از سه داروي ضد ويروس كه در درمان از آنها استفاده ميشود دريافت كند.
مراقب باشيد خطر در دو قدمي شماست.
برگرفته از سایت ایران سلامت