مشکل همسرم با خانواده من

[Amir A]

سلام دنیا خانم خوب هستین؟ اسمتون رو دیدم اومدم تو تاپیک استفاده کنم از تجاربتون که دیدم مشکل خودتون هست.

اما منزل ما اصلا‌.ناراحته و تو خودشه و باهاش که صحبت میکنن یک جواب سرسری میده و روشو برمیگردونه

منظورتون از منزل ما، منزل پدریتونه دیگه؟
منم اگر همسرم بعد از دوسال زندگی زیر یه سقف، هنوز به خونه پدرش بگه خونه ما رغبت نمیکنم دیگه با بستگانش معاشرت کنم.
شما به جای اینکه به همسرتون هی گیر بدین که رابطه شو با پدر و مادر و فامیلاتون بهبود بده که اثر عکس بذاره و بیشتر فاصله بگیره اول روی رابطه خودتون دو نفر کار کنید. خیالشو راحت کنید نفر اول زندگیتونه تعریف خونه و خانواده رو یه تجدید نظر بکنید. خانواده اصلی هرکسی، کسانین که مدت طولانی باهاش زیر یه سقف زندگی میکنن. با هم منزل اقوامتون میرین سریع دست همسرتونو ول نکنید برید سراغ فامیلاتون. با هم و کنار هم پیش برین تا جای ممکن. کنار همسرتون بشینید یکم جلوش حتی مبالغه آمیز به اقوامتون بی توجهی کنید و با همسرتون بیشتر حرف بزنید مرد از این مسئله خیلی لذت میبره. اصراری هم نکنید بیاد قاطی جمع یا سخنوری کنه و کاملا عادی باشید نسبت به سرد رفتار کردنش. این رفتارها به علاوه اینکه کلا طرز فکرتونو یکم تغییر بدید و خانواده من، خانواده تو نکنید به مرور اثر میذارن.
اگر همسرتون آدم خوش صحبتی نبود براش ساده بود تو جمع های فامیلی شما ساکت بشینه ولی چون میگین آدم گرمیه خودش هم داره اذیت میشه و میخواد جایی باشه که بتونه راحت با همه صحبت کنه و احتمالا تو ذهنش همین که هنوز ترک معاشرت نکرده با فامیل های شما احساس فداکاری میکنه. به جای حمله بهش ازش حمایت و یکم هم غیرمستقیم قدردانی کنید که بخاطر شما علی رغم میلش تو محافل اقوامتون میاد. با همین فرمونی که خودتون پیش گرفتید برید جلو چندسال دیگه احتمالا همین قدر رو هم از دست میدین و دیگه کلا باهاتون نمیاد.


کتاب های اریک برن هم که آقا امید معرفی کردن کتاب های خوب و جذابی هستن ولی اگر مثل من آدم سخت گیر و جزئی نگری هستید مراقب باشید بعد خوندنش نخواید دائما همه چیزو تحلیل کنید یه بار بخونید متوجه شدید بذارید کنار یه هفته ای هم کلشو میشه خوند یکی دو هفته هم بیشتر تمرین نکنید ذهن آدمیزاد هوشمندتر از اونیه که لازم باشه مرتبا قواعد ساده رو براش تکرار کنی باعث وسواستون میشه اگر خیلی بخواید بهش گیر بدید. کلا ماهیت اکثر کتاب های روانشناسی یه جوریه که آدم با خوندنشون میگه ا دیدی منم اینجوریم طرف مقابلم هم اینجوریه و این شیرین و جذابه و ممکنه باعث حواس پرتی بشه که دنبال چی بوده. بخصوص وقتی یه ذره حالت بازی کردن هم داشته باشه دیگه خیلی میتونه شیرین تر بشه ولی شما دنبال حل مشکل هستید نه بازی. کتاب هارو با این دید بخونید که قراره فقط یک مطلب جدیدی یاد بگیرید و بعد از یکم تمرین دیگه روش تمرکز نکنید و تحلیل رو دست ذهن هوشیارتون بسپرید. زیاد بهش گیر ندید وگرنه جای فایده میتونه باعث وسواستون بشه. دقت زیادی هم روی جزئیات و همه چیز خوب نیست زندگی رو سخت میکنه.

[donya.]

سلام دنیا خانم خوب هستین؟ اسمتون رو دیدم اومدم تو تاپیک استفاده کنم از تجاربتون که دیدم مشکل خودتون هست.



منظورتون از منزل ما، منزل پدریتونه دیگه؟
منم اگر همسرم بعد از دوسال زندگی زیر یه سقف، هنوز به خونه پدرش بگه خونه ما رغبت نمیکنم دیگه با بستگانش معاشرت کنم.
شما به جای اینکه به همسرتون هی گیر بدین که رابطه شو با پدر و مادر و فامیلاتون بهبود بده که اثر عکس بذاره و بیشتر فاصله بگیره اول روی رابطه خودتون دو نفر کار کنید. خیالشو راحت کنید نفر اول زندگیتونه تعریف خونه و خانواده رو یه تجدید نظر بکنید. خانواده اصلی هرکسی، کسانین که مدت طولانی باهاش زیر یه سقف زندگی میکنن. با هم منزل اقوامتون میرین سریع دست همسرتونو ول نکنید برید سراغ فامیلاتون. با هم و کنار هم پیش برین تا جای ممکن. کنار همسرتون بشینید یکم جلوش حتی مبالغه آمیز به اقوامتون بی توجهی کنید و با همسرتون بیشتر حرف بزنید مرد از این مسئله خیلی لذت میبره. اصراری هم نکنید بیاد قاطی جمع یا سخنوری کنه و کاملا عادی باشید نسبت به سرد رفتار کردنش. این رفتارها به علاوه اینکه کلا طرز فکرتونو یکم تغییر بدید و خانواده من، خانواده تو نکنید به مرور اثر میذارن.
اگر همسرتون آدم خوش صحبتی نبود براش ساده بود تو جمع های فامیلی شما ساکت بشینه ولی چون میگین آدم گرمیه خودش هم داره اذیت میشه و میخواد جایی باشه که بتونه راحت با همه صحبت کنه و احتمالا تو ذهنش همین که هنوز ترک معاشرت نکرده با فامیل های شما احساس فداکاری میکنه. به جای حمله بهش ازش حمایت و یکم هم غیرمستقیم قدردانی کنید که بخاطر شما علی رغم میلش تو محافل اقوامتون میاد. با همین فرمونی که خودتون پیش گرفتید برید جلو چندسال دیگه احتمالا همین قدر رو هم از دست میدین و دیگه کلا باهاتون نمیاد.


کتاب های اریک برن هم که آقا امید معرفی کردن کتاب های خوب و جذابی هستن ولی اگر مثل من آدم سخت گیر و جزئی نگری هستید مراقب باشید بعد خوندنش نخواید دائما همه چیزو تحلیل کنید یه بار بخونید متوجه شدید بذارید کنار یه هفته ای هم کلشو میشه خوند یکی دو هفته هم بیشتر تمرین نکنید ذهن آدمیزاد هوشمندتر از اونیه که لازم باشه مرتبا قواعد ساده رو براش تکرار کنی باعث وسواستون میشه اگر خیلی بخواید بهش گیر بدید. کلا ماهیت اکثر کتاب های روانشناسی یه جوریه که آدم با خوندنشون میگه ا دیدی منم اینجوریم طرف مقابلم هم اینجوریه و این شیرین و جذابه و ممکنه باعث حواس پرتی بشه که دنبال چی بوده. بخصوص وقتی یه ذره حالت بازی کردن هم داشته باشه دیگه خیلی میتونه شیرین تر بشه ولی شما دنبال حل مشکل هستید نه بازی. کتاب هارو با این دید بخونید که قراره فقط یک مطلب جدیدی یاد بگیرید و بعد از یکم تمرین دیگه روش تمرکز نکنید و تحلیل رو دست ذهن هوشیارتون بسپرید. زیاد بهش گیر ندید وگرنه جای فایده میتونه باعث وسواستون بشه. دقت زیادی هم روی جزئیات و همه چیز خوب نیست زندگی رو سخت میکنه.

سلام اقا امیر.خوب هستین؟ امیدوارم این چند روز رو به خوشی طی کنید و عروسیتون عالی برگزار بشه.
قسمت اول حرفتون درسته.تو خونه ما همش حرف خونه ما و خونه شماست.از اول بوده و اصلاح هم نشده متاسفانه.باید یک فکری به حالش بکنیم.ولی قسمت دوم نه...من هرجا که با همیم همیشه کنار همسرم نشستم.خونه پدرم ، خونه پدرش ،اقوام و ... هواشو دارم و باهاش حرف میزنم.میوه پوست می کنم و ... فکر نکنم کم گذاشته باشم در این رابطه. ولی نمیدونم چرا اینجوریه اوضاعمون. ولی از اول عید اعصاب برای من نذاشته.میگه من تا خونه اقوامم نرم خونه بزرگ فامیل شما نمیام.گفتم راست میگی اول اونجا.خونه عمه ات نمیام فلانی متلک میگه.خونه مامان و بابات محل نمیدن.خونه اون عمه ات اون یکی دیگه حرف میزنه.... جواب من تصدیقش بوده.اینکه درسته حق داری ولی سالی یکباره.بریم بهتره هرچند بگی نریم هم نمیریم.
نمیفهمم مشکلش چیه.میگم تنهاش نذاشتم.پیشش بودم و ... ولی انگار طلب داشته باشه مدل برخوردش با من و فامیلم اینه.

[Amir A]

خیلی ممنونم دنیا خانم. من هم برای شما آرزوی سلامتی برای خودتون و فرزند در راهتون دارم.
شما خودتون تجربه تون در مسائل زندگی مشترک خیلی زیاد هست و بنده درس پس میدم خدمتتون ولی نکاتی که به نظرم اومد و امیدوارم براتون سودمند باشه ایناست:

به نظر من زن و مرد اگر کیفیت رابطه خودشون دو نفر به قدر کافی خوب باشه رفتارهای حتی بد پدر و مادر و فامیل رو هم تحمل میکنن. یعنی حاضر نمیشن رابطه خوب خودشون دو نفر رو بخاطر حرف این و اون به خطر بندازن و مثلا ترک معاشرت با اقوام همدیگه کنن این نظر من هست. البته خانمها که ترک معاشرت فکر نمیکنم انجام بدن ولی مردها هم در ازای یک رابطه واقعا خوب، بدی های فامیل همسرشون رو هم تحمل میکن و کمتر حرکات بچگانه انجام میدن.


مطلب بعدی شما الان که باردار هم هستین اگر همچنان جلوی فامیل هاتون برای همسرتون حتی میوه پوست میکنید یعنی بسیار محبت میکنید ولی باعث تغییر رفتار ایشون نشده این میتونه سه علت داشته باشه (با در نظر گرفتن اینکه همسرتون انسان خودخواه یا پرتوقعی نیست) یا ایشون از طرف شما کمبود عاطفی حس میکنه و ریشه این لجبازی ها، گرفتن محبت به این شکل از طرف شماست و فامیل بهانه هستن. یا واقعا شدت ناراحتی همسرتون از اقوامتون اونقدر زیاد هست که ایشون با محبت های زیاد شما هم دیگه دلشون صاف نمیشه. یک حالت دیگه هم هست که محبت های زیاد شما دیگه به چشم همسرتون نمیاد یعنی براشون عادت شده که اگر این مورد آخر صحیح هست باید تغییر رویه بدین در این زمینه و لازم نیست انقدر نازشو بکشید.


راجع به اون قسمت اول هم که فرمودین میپذیرین اهمیتش خیلی زیاده ساده نگذرید. شما میتونید بنیان گذار تغییر باشید اگر حتی همسرتون گفت منزل ما یا منزل اقوام من شما بگید اقوام تو اقوام من هم هستن یا به منزل پدرشوهرتون مثلا از این به بعد بگید منزل پدر (بدون پسوند) و تغییراتی از این دست. همسرتون به تبع شما تاثیر میگیره مردها در این مسائل تابع رفتار زنشون هستن.


نکته دیگه ای که به نظرم میاد من وقتی همسرم از فامیلام ایراد میگیره چیز زیادی نمیگم بیشتر گوش میدم چی میگه نهایتا بهش میگم خودتو ناراحت کن یا اگر بگه فلانی منو دوست نداره میگم من خودم جای همه دوستت دارم و حرف هایی از این دست که کلا از مسائل فامیلی بیاد بیرون. یه دلیلش اینه که من اون لحظه اطلاعات کافی در مورد اون اتفاق که زنم رو ناراحت کرده ندارم و در نتیجه نمیتونم تا وقتی نفهمیدم قضیه چیه عادلانه قضاوت کنم دوم اینکه من خودم رو مسئول رفتار فامیلم نمیدونم که بخوام ازشون دفاع کنم. ولی برعکسش دقت کردم اگر از رفتار پدر مادر یا فامیلاش ایراد بگیرم فوری عکس العمل نشون میده و میخواد ازشون دفاع کنه در حالی که من زنم رو مقصر نمیدونستم و بی جهت خودش رو قاطی جبهه مخالف من میکنه و اگه منم یه ذره بخوام به شیوه شما و دید فامیل من فامیل تو نگاه کنم بینمون جنگ و اختلاف پیش میاد.
شما هم به نظر من هم این دید فامیل من فامیل تو رو بذارید کنار هم سعی کنید بی تعصب رفتار کنید. هیچ دلیلی نداره شما رفتار دیگران رو که همسرتون رو ناراحت کرده توجیه کنید. شما مسئول رفتار خودتون هستید نه فامیل و نه حتی پدر و مادرتون. اگر همسرتون گفت پدرت سر من منت گذاشته هیچ لازم نیست توضیح بدید پدر من آدم بخشنده ایه و منت نمیذاره. بخشنده بودن پدرتون رو خود همسرتون باید ببینه و متوجه بشه کسی نمیتونه بهش یاد بده پدرتون رو با صفات خاصی بشناسه هرکسی با رفتار خودش میتونه معرف شخصیتش باشه.

اگر همسرتون گفت فلانی به من بی احترامی کرد میتونید بگید من عوض همه به تو احترام میذارم و حرفایی از این دست که اهمیت مسائل فامیلی رو کم کنه. فلانی متلک میگه میتونید بگید اگر متلک میگه واقعا کار اشتباهی داره میکنه (یکم از همسرتون حمایت کنید مردها هم گاهی حمایت نیاز دارن) سعی کنید مسائل فامیلی رو دامن نزنید چون نه میشه برید به تک تک فامیلاتون بگید با همسر من چه جوری رفتار کنید که ناراحت نشه نه میتونید همسرتون رو مجبور کنید که افراد فامیل شمارو به هرطریقی شده دوست داشته باشه و باهاشون گرم بگیره.
تنها چیزی که به نظر من میرسه که در اختیار دارید و میتونه اثرگذار باشه تا رابطه های فامیلی بهتر بشه بالا بردن کیفیت رابطه خودتون دو نفر هست.