به نظرم من که برد دیروز یه درس بزرگ داشت.
تیم ما همه تلاشش رو کرد و ناامید نشد، همه ما هم میدونیم که چه مشکلاتی داشتیم و داریم و خب تا حدودی روحیه نداشتن هم در ابتدای بازی طبیعی بود.
ولی اگر همون اول وا داده بودن، یک گل رو حداقل خورده بودیم و با گل خودی شون هم نتیجه بازی میشد 1-1 ولی اتفاقی که افتاد این بود که بچه های ما با همه کاستی هاشون تلاششون رو تا اونجایی ک میشد کردن و آخرش هم نتیجه شیرین شد.
زندگی هم همینه، همه ما تو زندگی هامون کمی وکاستی داریم؛ حریف های قدر همیشه هستند، کمبود امکانات و شرایط روحی نامناسب اکثر اوقات هست، ما هم باید تلاشمون رو بکنیم، یه وقتایی می بینی همون حریف های قدر خودشون گل زندگی ما رو میزنند و زندگی مون از این رو به اون رو میشه. پس مهم اینه که ناامید نشیم، وا ندیم، و از دست تلاش برنداریم.
علاقه مندی ها (Bookmarks)