پست پر انرژی و خوشحال کننده ای بود.ممنونم شمیم الزهرا، از نظر خودم در نقطه ی خوبی هستم، اما مشاورم به نقطه ی جدایی رسیده.
در واقع همه ی اتفاقاتی که اون رو به ناامیدی رسوندن، من رو به "پذیرش" رسوندن.
دیگه تقریبا یادم رفته وقتی با همسرم ازدواج می کردم، چه تشخیصی از خودش و زندگیمون داشتم. الان دارم کسی که همسرم "هست" رو می بینم (هرچند هنوز هم کامل نمی فهممش)، و برای زندگی کردن باهاش انگیزه دارم.
الان که حالم خوبه، حال همسرم هم خیلی خوبه. و خوشحالم که در لحظه ای که می تونستم قطع امید کنم، تصمیم گرفتم دوباره تلاش کنم.
درسته که خیلی ویژگی ها داره که دوستشون ندارم، اما برام مهمه.
خودت چطوری؟ رو به راهی؟
پذیرش ، مهارت یافتن تفاوت ها و پیدا کردن راه حل برای تقلیل حداکثری اثرات مخرب اون تفاوتها جدیدترین تئوریات من برای ازدواج موفقه. اینو از تجربیات اینجا و معدود مواردی که در بیرون از اینجا بررسی کردم، بدست آوردم. بنابراین مسیری که در اون قرار گرفتی درسته. به گذشته فکر نکن همین طور که داری سعی میکنی نکنی چون نهایتا این مسیرو باید میرفتی حالا شاید یه نفر دیگه 5 درصد شرایطش بهتر از شوهرت بود بازم فرقی نمیکرد چون بیشتر کار رو خودت باید انجام میدادی.
با آرزوی بهروزی
علاقه مندی ها (Bookmarks)