سلام .
من یه سال از تو بزرگ تر هستم . برای منم پیشنهاد بوده ، زیاد هم بوده . چه مستقیم و غیر مستقیم . ولی منم همش مثل تو فکر می کردم و می گفتم اگه با فلانی دوست بشم میخواد همش بیاد تو ذهنم و انرژیمو برای درس خوندن بگیره و این حرفا . و واقعا هر وقت هم که نزدیک می شدم به یه دختری (یا اون نزدیک می شد ) به هر بهانه ای ، فکرم خیلی مشغول می شد و حتا اگه من بعد ها درخواستی مطرح نمی کردم یا درخواست اونو قبول نمی کردم و اون می رفت با یکی دیگه دوست میشد ، من خیلی ناراحت میشدم و تا مدت ها درگیر بود فکرم !
هر کسی یه خصوصیتی داره . به شخصه معتقدم اگه مانع زندگیت نمیشه ، اینکه تجربه یه ارتباطات حداقلی رو داشته باشی خوبه . ولی مهم تر از اینا همینه که به کار و زندگیت برسی .
حالا که من درس خوندم و بیخیال دختربازی شدم ، شدم نفر اول دانشکدمون و تونستم بدون کنکور تو دانشگاه خودمون ( واحتمالا دانشگاه های بهتر از اون ) توی تهران قبول شم و الان که اونایی که دختر بازی کردن کنکور می خونن ، من به کار های دیگم میرسم :)
ولی بازم میگم به خودت بستگی داره . کلا کاری که باهش راحتی و عقلت هم تایید می کنه رو انجام بده و تو هیچ کاری هم زیاده روی نکن . باشد که رستگار شوی .