سلام؛ این مورد یه جورایی تحقیقاتش هم تموم شده. البته نه توسط پدرومادر اما توسط کسی که پدر و مادرم هم قبولش دارن. درضمن بنده الان دیگه خیلی وقته که شغلمو عوض کردم و توی یه شرکت کار می کنم و این خانوم هم توی همون شرکت همکار بنده هستن. این رو هم اضافه کنم که ملاک های من برای انتخاب همسر نسبت به گذشته خیلی عوض شده. حالا به دلیل شرایط و تجربیاتی که پشت سر گذاشتم یا هر دلیل دیگه ای. پس بنابراین تقریباً می تونم بگم اون آدم قبلی رو فراموش کنید و فرض کنید اصلاً تاپیک های قبلی مال من نبوده. و اما در جواب سوال آخرتون باید بگم که معیارهای من خیلی عجیب و غریب و پیچیده نیست. فقط چند مورد رو از طرفم ببینم کفایت می کنه که به اختصار میگم.نوشته اصلی توسط Pooh
۱. صداقت و صاف و ساده بودن. دوس ندارم طرفم از این آدمای به قول معروف هفت خط باشه. البته می دونم که برای اطلاع از اینکه طرفم چقدر آدم ساده و روراستیه حداقل چند سال زمان و زندگی در کنار همدیگه لازمه ولی خب تا اونجایی که من ایشون رو شناختم حداقل ظاهراً صداقت رو در ایشون دیدم.
۲. از آدمای مغرور و معذرت میخوام افاده ای بیزارم. دور و برم هم پره اینجور آدماست که خوشبختانه این خانوم اصلاً اینطوری نیست.
۳. از آدمای خشکه مذهب هم بیزارم که باز هم ایشون خشکه مذهب هم نیست.
۴. از آدمایی که زیادی راحت هستن و هیچ چارچوبی رو رعایت نمی کنن هم خوشم نمیاد که باز هم ایشون اینطوری نیست. یعنی یه حد وسطی بین مورد سه و چهار توی ذهن من هست که این خانوم دقیقاً همونه.
۵. از آدمای تجملی که هر روز یه مد می پوشن هم خوشم نمیاد.
(البته میشه همه موارد بالا رو با هم یکی دونست چون همه شون در راستای هم هستن یه جورایی اما من تفکیکشون کردم.)
۶. و اما مورد آخر و شاید بشه گفت مهمترین مورد.
طرف باید به دلم بشینه که اگه نشینه روراست بگم؛ اونوقت همش دنبال بهانه برای رد کردن طرفم می گردم. از قضا خیلی هم کم پیش میاد که کسی به دل من بشینه. البته دقت کنید گفتم به دلم بشینه نه اینکه لزوما باید عاشق طرف بشم. وقتی یکی برای آدم دلنشین باشه عشق هم خودش کم کم میاد و اتفاقاً بیزارم از اینکه قبل از ازدواج عاشق کسی بشم. چون غیر از کر و کور شدن و دردسر و سختی چیزی نداره.
علاقه مندی ها (Bookmarks)