مادر شوهر

[محیان]

سلام
دوست عزیز شما باید تو این مسئله دنبال نکته ها ی به ظاهر پنهانی اما مهمی بشید
مثل اینکه ایشون خانواده ای داره که بهش کمک کردن همون اول زندگی صاحبخونه باشه و طعم مستاجری رو نچشه با اینکه می تونستن خونه شون رو بفروشن و منطقه ی بهتری خونه داشته باشن
دوم اینکه اگه خانواده دخالتی باشن عروس اولشون انقد باهاشون راحت زندگی نمی کرد منظورمم اینه که یا تا حالا مستقل شده بودند یا آثار نارضایتی رو تو چهرشون می دیدین
به نظر میاد حداقل متوسط ها رو داشته باشند .
بقیه ش هم به خودتون هم مربوط میشه و مهارت های زندگی و آداب معاشرت
شما در کل باید با خانواده همسرتون رفت و آمهایی رو داشته باشید با نهایت خوش رویی نمی گم هر روز
اما دو بار در سال که دعوتشون می کنید
بعید می دونم کسی بخواد به رفت و آمدهای شما و و ... گیر بده
هر چند که خودتون هم باید به این درک برسید که دوره مجردی تموم شده و رفیق بازی ها رو باید کم کنید و مهمونی هاتون با دوستان و ... کنترل شده تر باشه
شما نباید این همه شرایط ازدواج رو سخت تصور کنید اونم تو این اوضاع که کسی به خودش جرات داده یه زندگی رو شروع کنه با این همه مشکل اقتصادی که تو کشور هست
اگه کسی میاد از تجربه ناموفقش با مادر شوهرش میگه شما نباید اون رو در مورد خودتون هم تصور کنید شاید اون شخص مهارتهای لازم با تو ارتباط برقرار کردن با خانواده همسر رو نداشته
خیلی بیشتر دقت کنید و بخاطر مسایل کوچیک تصمیمهای بزرگ زندگیتون رو خراب نکنید
موفق باشید

سلام ممنون زندگی موفق عزیز

پیام شما یکم دلگرم کننده بود قبل از شما خیلی با حرفهای دوستان دلم گرفته بود
خب من از دل عروسشون خبر ندارم اصلا نمیدونم راضیه یا ناراضی؟مجبوره بمونه یا دوست داره بمونه؟
الان نمیشه رو حرف ادمها حسابی باز کرد چه برسه به اینکه ادم بخواد از چهره کسی چیزی رو بخونه،
ولی خب اونها هم تازه ازدواج کردن فکر نمیکنم یکسال شده باشه
بله دلگرمی بزرگیه که صاحب خونست ، ولی نمیدونم چطوری باید بفهمم میتونی رابطش رو بین
من و خانوادش مدیریت کنه یا نه ؟

سلام
عزیزم جدا از این که ایشون چه طور بتونن رابطه ها رو مدیریت کنن و خانواده شون چه قدر مقید به حفظ حریم ها باشن خود شما هم خیلی مهم هستید. این که تعارفی یا خجالتی هستید یا نه؟ مهارت نه گفتن دارید یا نه؟ می تونید اگر از چیزی ناراحت شدید هم مشکل رو حل کنید و مورد ظلم واقع نشید و هم مراقب باشید که کار به دعوا کشیده نشه؟

به هر حال شروع زندگی زناشویی آسون نیست و تا دو نفر از دو خانواده متفاوت مهارت کنار هم زندگی مشترک داشتن رو کسب کنن زمان می بره و انرژی می طلبه و این یه واقعیته که وقتی نزدیک خانواده همسرت باشی و زیر ذره‌بین اون ها، مدیریت این شرایط سخت تر می شه اما این به معنی محکوم به شکست بودن نیست. یه زندگی مشترک مناسب ( اگه واقعا کم نقص ترین انتخاب ممکن رو داشته باشید) ارزش صبوری داره.

سلام پرستوی عزیز
من خجالتی و تعارفی نیستم پرخاشگر هم نیستم نمیزارم کسی بهم ظلم کنه ولی خب اونقدراهم ماهر نیستم
که بتونم بدون ناراحتی مسائلم رو بیان کنم معمولا اولش سکوت میکنم بعد که اروم شدم موضوع را بیان میکنم
خودم رو میشناسم میدونم باید رو چه خصوصیاتم کار کنم تا بهتر بشم ولی میخام ببینم ایشون چقدر استقلال داره
من بهشون گفتم من دوست دارم جفتمون مستقل باشیم و اینکه من رو به خانوادت اضافه کنی مستقل شدن نیست
فقط من به ساختمونتون اضافه شدم اینجوری یاد نمیگیریم چطوری رو پای خودمون وایسیم
قبول داره حرفهام رو و میگه نمی خوام گولت بزنم بگم بیا تو اون خونه من بعدا توی بالاشهر برات خونه میخرم
چون نمیتونم اما قول میدم ضرف یکی دوسال از ساختمان مادرمینا بریم یجای دیگه که قیمتهاش مناسب باشه
که من قبول کردم ، با محل معمولی کنار بیام در ازای مستقل بودن
ولی خب تو دلم نگرانی و دلهرست که ارامشمون بهم بریزه

ممنون عزیزم