سلام
به عنوان یه دختر حس شما رو مبنی بر اینکه بین دختر و پسر تو جامعه ما فرق هست درک می کنم.
این که بعضا خانواده ها به پسرهاشون بیشتر توجه می کنن و بیشتر به اونها آزادی میدن.
دختر خوب این اتفاق تو کل جامعه ما کم و بیش دیده میشه و اکثر دخترا با این احساس بزرگ میشن و این مسئله ریشه ی فرهنگی داره.
به اطرافت نگاه کنی کلی دختر دکتر و مهندس و معلم و ... میبینی که با این احساس بزرگ شدن اما تونستن از پسش بر بیان و ازش رد بشن.
یه عالمه خانم های خانه دار موفق و مادرای خوب که از این حس رنج بردن و امروز نوبت اوناست که به دختراشون و دخترهای جامعه بها بدن.
اگه جایی زندگی می کنیم که از فرهنگ غلط و باورهای اشتباه پیروی می کنن و از این باورها به ما آسیبی رسیده حق نداریم و تاکید میکنم حق نداریم خودمون رو مقصر بدونیم و بابتش ذره ای صدمه به خودمون بزنیم.
شما هم بی گناه هستی و به هیچ عنوان حق نداری افسردگی بگیری بابت چیزی که مقصرش نبودی!!!! متوجه شدی؟
دختر بودن یا پسر بودن مهم نیست. مهم آدم بودنه. این که یه عده اینو نمیفهمن دلیلی برای افسردگی و گوشه نشینی دخترا نیست. چه اون آدم ها پدر و مادرای ما باشن چه مسئولین جامعه که بی توجه ان.
به اندازه ی یک انسان حق کار و زندگی و شادی رو داری و باید راهی برای به دست آوردنش پیدا کنی. راهش فرار و افسردگی و گریه و ... نیست.
اما در مورد منیک دیپریشن که گفتی.
خودت تشخیص دادی یا دکتر؟
اگه پزشک تشخیص داده که هیچ اگه نه باید بدونی داروهای افسردگی در بعضی مواقع باعث میشن که منیک دیپریشن تشدید پیدا کنه.
پس سر خود دارو مصرف نکن!!!
هر بیماری داروی خاص خودش رو داره.
به نظر من اگه امکان رفتن به پزشک رو نداری حتما حتما یک برنامه سنگین ورزش برای خودت بریز.
چون داروهای افسردگی و داروهاس منیک دیپریشن در واقع موادی رو تولید می کنن که ورزش هم میتونه تولیدشون کنه.
بنابراین ورزش مفید ترین درمانه.
دوم اینکه درمانگاه های ارزون هم هست که بتونی بهش مراجعه کنی.
سوم مشاورای بهزیستی هم میتونن به صورت رایگان کمکت کنن. من دقیقا نمیدونم چه طوری بهشون دسترسی پیدا کنی و هستن.
امیدوارم بیشتر در مورد خودت بنویسی.








علاقه مندی ها (Bookmarks)