آنه ماری عزیز سلام. تاپیک شما را خواندم و کلی ناراحت شدم.
راستش را بخواهید به نظر من همسر شما با تمام گستاخی ای که دارد اما پیشنهاد بدی نکرده است. خوب وقتی همسر شما توان مالی اش آنقدر زیاد است که 150 سکه برایش چیزی محسوب نمی شود ... خوب هر مردی نقطه قوتی دارد که می توان از آن استفاده کرد. همسر شما وفادار نیست و نیاز عاطفی شما را تامین نمی کند اما نسبت به نیازهای مالی شما و فرزند خودش بی تفاوت نیست. از طرفی شما هم تصمیم گرفته اید که زنی مستقل باشید و زندگی خودتان را اداره کنید. یعنی دیگر نمی خواهید از لحاظ عاطفی به او وابسته باشید. دختر شما هم الان کم سن است اما مطابق قانون چند سال دیگر می تواند تصمیم بگیرد که با چه کسی می خواهد زندگی کند و به هر حال احساس انسان به والدینش یک احساس غریزی است که ربطی به رابطه زن و شوهری آن دو ندارد. اگر به دختر خود فرصت انتخاب بدهید بعدها مسئولیت زندگی و انتخاب هایش را می پذیرد و جای گلایه از شما وجود نخواهد داشت. رابطه عاطفی بهتری هم با فرزند خود خواهید داشت.
به نظر من با این مقدمه ایده زندگی جدا از هم که از طرف همسرتان مطرح شده است به عنوان یک راه حل موقتی قابل اجرا است. او بنابر وظیفه ای که دارد مایحتاج شما و فرزند شما را تامین می کند و شما هم زندگی مستقل بی دردسری خواهید داشت تا زمانی که فرزند شما به سن قانونی برای تصمیم گیری برسد. حتی درخواست ماهانه یا سالانه مبلغی را جدای از خرجی داشته باشید که فقط برای خودتان باشد. بدون اینکه دغدغه ای داشته باشید سرکارتان بروید و در شغل خود پیشرفت کنید. خانه خودتان را هم می توانید اجاره دهید. اما با همسرتان شرط و شروطی هم بگذارید که مانع آسیب عاطفی و آزار شما شود و از او تعهد کتبی بگیرید. مثلا ارتباط خود را با شما در حدی که دوست دارید محدود کند و بعضی انتظاراتی را که شما تعیین می کنید از شما نداشته باشد.
خوب شاید همسر شما مدتی بعد از این جدایی موقتی قانع شود که توافقی طلاق بگیرید. در حالی که خودش به استقلال شما کمک کرده است و شما را آماده کرده است. به نظر من روی پیشنهاد او فکر کنید.
موفق باشید.
علاقه مندی ها (Bookmarks)