گرفتن مرخصی بدون حقوق به خاطر دخترم و شرایط نامساعد کاری همسرم

[بی نهایت]

سلام فرشته جان،
خوبی عزیزم،
فرشته جان وظیفه ما فقط و فقط این هست که همسر و مادر خوبی باشیم. و نقشمون را در این قسمت به خوبی انجام بدیم.
ما هیچ وظیفه ای برای درآمد زایی نداریم، اما می توانیم به صورت غیر مستقیم نقش به سزایی در مدیریت امور مالی داشته باشیم.
شمیم الزهرا اشاره هایی کرد.
من هم چند تا مثال دارم، آون موقع که من سر کار می رفتم درسته یک درآمدی داشتم ولی یک سری هزینه هایی داشتم مثل ایاب و ذهاب خودم، و پسرم، کفش و کیف و چادر و فرم هم که باید مدام می گرفتم چون استهلاک آنها بالا بود، و خود این هزینه ها سر سام آور بود.
تهیه یک سری اقلام به خاطر شاغل بودنم به خاطر تسریع بخشیدن به کارهای منزل مثل مواد آماده تو یخچالی که هزینه هاش چند برابر بود.
هزینه پرستار و...
اما یکی از آسیب های مالی که با اشتغال ما خانم ها به وجود می یاد، این هست که فکر و نبوغ مردهامون را در زمینه اقتصادی متوقف و محدود می کنیم به شرایطی که در آون هست.
مثال می زنم تا زمانی که من شاغل بودم همسرم فقط به درآمدی که از همان شغلش داشت متکی بود اما بعد از استعفای من، با روبه رو شدن با شرایط سخت مالی که برامون پیش اومد اقدام به کارهای جدید و در آمد زایی از راه های دیگر کرد گرچه در یکی از این کارها بدور زمین خوردیم و ورشکست شدیم ولی تا زمانی که برای یک مرد میدان تجربه و شکست باز نباشد آنها مثل یک کرم ابریشم خودشان را محدود می کنند به پیله ای که در آون هستند و این پیله همان متکی بودنشان به حقوق ما زن هاست.
ببین فرشته جان یک سری کارهایی هست که زن می تونه توی خونه باشه و درآمد زایی داشته باشه مثل خیاطی، تدریس خصوصی، قالی بافی، کارهای بازاریابی تلفنی، تولیدات زیور آلات و بدلیجات، و هزاران کاری که مختص در منزل هست، چنین کارهایی آون هم تا جایی که موجب خستگی زن نشه و همین طور این درآمد در حاشیه باشه جوری که آون پیله را ایجاد نکنه خوبه.
البته می دونم شما مرخصی را برای یک سال مطرح کردید ولی من به صورت کلی تر تجربه ام را در این زمینه بیان کردم.
چند تا نکته دیگر هم هست.
بیشتر از 95 درصد از افرادی که دم مرگ بودند و آزشون راجع به حسرت هاشون پرسیدند، نگفتند چرا سوار فلان ماشین نشدند، یا فلان خانه را نداشتند ولی همه گفتند حسرت زمان هایی را داشتند که می توانستند کنار عزیزانشون باشند و نبودند.
فرشته جان، من بزرگ شدن فرزند اولم را متوجه نشدم با اینکه پیش مادرم بودند واز همه جهت چه عاطفی و چه تربیتی خیلی بهتر از خودم عمل کردند ولی خلا نبود من الان که پسرم ده ساله شده نسبت به دوتا بچه دیگر م قابل مشاهدهاس.
یک سری از چاله ها اگر به موقع پر نشه تا آخر عمر توسط هیچ کس پر نمی شه و این چاله برای همیشه خالی باقی خواهد موند وتبعات جبران ناپذیری خواهد داشت.
در کنار اینکه واقعا من حسرت می خورم به زمان هایی بزرگ شدنش را ندیدم.
در مورد قسط ها
نگران نباش، وقتی چند تا قسط عقب بیفته، فکر ها و ایده های نو در ذهن همسرت بهتر ظهور خواهد کرد تا زمانی که همه چیز منظم روال خودش را پیش بگیرد.
در آون شرایط سخت وظیفه مهم ما خانم ها، صبوری، تحمل و حمایت عاطفی از همسرانمونه نه حتی پیشنهادهایی مال و اقتصادی.
تا زمانی که ما خانم ها ذهن خودمون را از دغدغه های مالی خالی نکنیم نمی توانیم وارد غالب زنانه و نقش اصلی خودمون در زندگی بشیم.
الان خود من اصلا خبر ندارم ماهی چقدر قسط داریم، چند تا قسط عقب افتاده داریم و....
در عوض به خودم و بچه ها و همسرم می رسم، و زمان های که همسرم عصبی و یا پرخاشگره اینقدر آرامش و توانایی دارم که به راحتی شرایط را کنترل می کنم چون دغدغه هام خیلی تغییر کرده و در حد توان کم و ضعیف یک زن پایین آمده.
امیدوارم توانسته باشم کمک کنم.
و امیدوارم بهترین تصمیم را بگیری.