سلام حمید
خوش آمدی به تالار همدردی
سعی کن بیشتر به حرفاش گوش کنی. مخصوصا در این مورد... اما سعی نکن راهنمائیش کنی. سنگ صبور باش ....
یعنی گوش کن، همدردی باش داشته باش... بگو که می فهمی .... بگو که رنجهاشو احساس می کنی.... بگو که دوستش داری و در کنارش هستی.
به مرور زمان متوجه می شوی حساسیت های او نسبت به خانواده شما کم شده.
البته توضیح کمی در مورد خودتون دادید، اما اگر زندگی شما با خانواده مادری تون مشترک هست، سعی کنید مرزها رو پر رنگتر کنید. تا کم کم با همدردیهای شما، حساسیت های ایشون هم کم بشه.
سعی نکن که بخواهی از مادرت یا از همسرت پیش دیگری دفاع کنی... کار بدتر میشه... فقط با هردوشون همدردی می کنی. نقش قاضی به هیچ وجه قبول نکن که تقصیر با کیه، فقط بگو احساستشون را درک می کنی( فهمیدن احساس یک نفر به معنی ذیحق بودن نیست، به معنی همدلی هست)