تنهایی داره من رو به سمت روابط اشتباه میکشونه

[mardetanha2020]

سلام.

در مورد اینکه میگید یا باید ازدواج رو انتخاب کنید یا کار رو، میخواستم یه چیزی بگم.

بیل گیتس 3 تا فرزند داره. استیوجابز 4 تا. وین دایر 7 تا.

بنابراین با ایجاد یک تعادل بین کار و زندگی به علاوه ی درک متقابل، مهمدیگه، میتونید زندگی و کار رو داشته باشید با هم.

خود ازدواج میتونه انگیزه بخش باشه برای کار و معنی دارتر کنه درامدتون رو. و همینطور میتونه ارامش ذهنی ای براتون ایجاد کنه و این دغدغه ای که الان درگیرش شده اید و ممکنه با گذشت زمان هم تشدید بشه، از بین ببره و حواس جمع تر به کارتون هم برسید.

در مورد زیبایی، بالاخره از هر زیبایی، یک زیباتر هم پیدا میشه. بنابراین همانطور که آقای mvaz اشاره کردن، همینکه به دلتون بشینه و در ذهنتون از مقایسه کردن دست بردارید، کافیه.

اما گمان میکنم با توجه به اهداف و ارزوهاتون، مساله هوش طرف مقابل براتون از اهمیت بیشتری برخوردار باشه. چون بالاخره باید شخصی باشه که بتونه همراهی و درک و تشویقتون کنه در کارتون. خب این هم باید ارتباطتون رو با فضاهایی که چنین اشخاصی حضور دارند، بیشتر کنید.


اما یک نکته دیگه هم به نظرم میاد. به نظرم سرعت شما یکم زیاده و دارید تمام دغدغه هاتون رو همزمان بررسی میکنید.وو این اذیتتون میکنه.

به نظر من، اهداف و برنامه هاتون رو اولویت بندی کنید. مثلا اگر الان ثبات و رونق دادن به وضعیت شغلیتون براتون اهمیت زیادی داره و حداقل 60 دغدغه ی شماست، اجازه بدید به اون ثبات شغلی برسید و بعد برای ازدواج اقدام کنید.

اولویت بندی و زمان بندی کنید اهدافتون رو. مثلا بگید من تا پایان سال آینده قصد دارم کارم رو رونق بدم، و یا فلان مقدار سرمایه جمع کنم و بعدش وقتی اهمیت وضعیت شغل و شرکتم به کمتر از 40 درصد هز دغدغه هام رسید، برای ازدواج اقدام میکنم.


ولی به نظرم برای رشد شغلی، تا یک زمانی، بازه مشخص کنید. و بعد از اون بازه، ازدواج رو در دستور کار قرار بدید.

سلام
یادمه 16 سالگی با وزن 64 کیلو و قد بلند(نی قلیون) رفتم باشگاه بدنسازی. اون موقع هدفم 70 کیلو بود و فکر میکردم اگر بهش برسم دیگه چیز بیشتری نمیخوام و خیلی شدید تمرین میکردم. ولی وقتی به 68 کیلو رسیدم گفتم زیر 75 کیلو که اصلا فایده نداره! و همینطور 80 - 85 - 90 - 95 و ... رو هدف گذاری میکردم و اخرین سالی که تو تمرین اسیب دیدم و تقریبا دیگه بصورت حرفه ای بدنسازی نرفتم، وزنم 110 کیلو بود و هدفم 120. و یقین دارم اگر 120 میشدم به 150 فکر میکردم.

یعنی میخوام بگم، ما انسانها همیشه یه اشتباهی میکنیم و میگیم اگر به "فلان نقطه" برسم، دیگه فلان کارو انجام میدم. ولی انگار هیچ نقطه ای وجود نداره. مثلا دوستم یادمه میگفت ارزو داشته بعد از سربازی کارگری نکنه و خودش برای خودش یه کاری جور کنه. بعدا یه میز توی یه مغازه اجاره کرده بود و خودش کار میکرد برای خودش و ارزو داشت کل مغازه رو اجاره کنه و میگفت دیگه بعد از اون هیچی نمیخواد. اما یهویی جور شد و کل مغاره زو خرید به جای اجاره کردن!! ولی اخرین بار که باهاش حرف میزدم میگفت اصلا این چه شغلی هست که من دارم و کاملا ناراضی بود از کارش و میگفت باید صنف کارم رو عوض کنم تا بتونم شغلم رو بیشتر گسترش بدم. ولی جالبه خودش ارزوهاش یادش بود هنوز و با تعجب تعریف میکرد و میگفت انگار ادم هرچی بیشتر بدست میاره رضایتش کمتر میشه!

فلذا فکر میکنم حداقل درباره ی شخص من، تئوری اینکه یه نقطه رو مشخص کنم و بعد از اون فوکوسم رو تغییر بدم بعید میدونم جواب بده. چون قبلا هم توی زندگیم از این کارها کردم و موفق نبوده. اصلا همین الانم همین کار رو کرده بودم که دوران دانشگاه که دخترای زیادی رو میدیدم رو از دست دادم تا به اون نقطه مطلوب(جور کردن شرایط ازدواج) برسم، و الان که دیگه عقب انداختن و کش دادن قضیه از کنترلم خارج شده هنوزم حس میکنم به جز جمعه ها(اونم شاید یکی در میون) وقتی ندارم که حتی بتونم برم یه مکانی مثل کلاس زبان بقول شما که یکی رو پیدا کنم. برای همین این نیاز داره سر ریز میکنه روی کارمندای خانوم شرکت خودم که اصلا چیز خوبی نیستش! و الان کارم هم اینطوری نیس که دست من باشه مثلا بگم بیا یه هفته مرخصی بدم به خودم چون الان 10 تا کارمند دارم که اگر بالا سرشون نباشی اصلا کار نمیکنن. و یا اشتباه کار میکنن.

شاید مثالی که بهتر از جاده ی یکطرفه بتونم بزنم، مثال رودخونه باشه. من انگار توی یه رودخونه ای افتادم که جریان اب داره منو میبره و راه برگشتی ندارم. از اونطرف دائما باید با پارو تعادل قایقم رو حفظ کنم و اگر یه لحظه غافل بشم قایقم چپ میشه و غرق میشم کلا. بعد حالا این وسط تازه حس میکنم یه نفر دیگه هم نیاز داشتم بشینه تو قایق و کمک من کنه، ولی به این نتیجه رسیدم این نفر رو باید قبل سوار شدن به قایق سوار میکردم نه الان وسط رودخونه!

ولی حرفای شما هم درسته. بالاخره باید از یه جایی یه کارهایی کرد. و دارم فکر میکنم به این قضیه. ولی مسئله اینجاست که مثلا یکی از کارمندای خانوم خودش دانشجو ترم اخر ارشد هست. و کلاس ielts و زبان فرانسه هم میره. و متاسفانه نتونستیم کسی رو توی هیچ کدوم از این سه نقطه پیدا کنیم! یعنی گزینه هایی و عکس هایی رو بهم نشون داد ولی خیلی جذب نشدم که اقدامی بخوام بکنم

حس میکنم که باید قربانی کردن رو شروع کنم. و احتمالا از خواسته های ظاهریم کم کنم. ولی از این میترسم که بعدا عاملی بشه واسه سرد شدن. شاید حتی عاملی واسه خیانت کردن! بیشتر از این افکار هست که میترسم وگرنه بالاخره میشه گزینه هایی رو پیدا کرد. اما هنوز برای این قربانی کردن اماده نیستم و دارم فکر میکنم چطور میشه زیرساخت فکریش رو بطور دایمی ایجاد کرد که فردا دختر مردم رو ول نکنم بخاطر اینکه ظاهرشو واقعا دوس نداشتم!

(جالبه من حتی به 2 همسری هم فکر کردم. یعنی یکی خوشگل یکی باهوش ولی با مشورت هایی که با چنتا از خانوما داشتم شدیدا منو منصرف کردن)