چرا عصبانی نشدن کار سختی ست ؟

[Pooh]

سلام.
چه تاپیک جالبی....

منم کم عصبانی میشم و تا جایی که بتونم سعی بر درک و صبر میکنم. ولی واقعا وقتی ببینم طرف داره سواستفاده میکنه یا نمیخواد متوجه بشه یا دیگه شورش رو در میاره، عصبانیتم رو بروز میدم. البته تعداد عصبانی شدنهام داره زیاد میشه که به نظر خودم به دلیل اینه که اخیرا با ادمهایی که رفتارهای ازاردهنده دارند، بیشتر دارم برخورد میکنم.

کم پیش میاد داد بزنم. تا حالا نشده چیزی بشکنم یا رفتارهای این چنینی. مگر دیگه واقعا خیلی رفتارهای طرف مقابل ازاردهنده باشه. ولی توی ذهنم خیلی درگیرش میشم و توی ذهنم حتی دلم میخواد طرف بره زیر کامیون مغزش له بشه. ولی در عمل اقدامی که میکنم سرسنگین شدن باهاشه و تا جایی که ممکنه قطع ارتباط.

از عصبانیت بروز دادنهام چندان پیش نیومده که پشیمون بشم. چون واقعا گاهی تا بروزش نداده ام، طرف مقابل دست از رفتارش بر نداشته.

چند باری هم سر ضایع شدن حقم عصبانی شده ام که در این مواقع سعی کردم سریعا اعتراضم رو نشون بدم و حقم رو بگیرم.


گرچه دلم میخواد به جایی برسم که به جای عصبانیت و خودخوری، فقط بتونم یه لبخند تاسف آمیز به طرف بزنم و توی ذهنم شیفت دیلیتش کنم و دیگه هیچی حسابش نکنم که رفتارش بخواد برام مهم باشه.

[gholam1234]

گرچه دلم میخواد به جایی برسم که به جای عصبانیت و خودخوری، فقط بتونم یه لبخند تاسف آمیز به طرف بزنم و توی ذهنم شیفت دیلیتش کنم و دیگه هیچی حسابش نکنم که رفتارش بخواد برام مهم باشه.

سلام، این مدینه فاضله من هست و کلا انسانهایی که اینجوری هستن رو خیلی بهشون غبطه میخورم