خانومم شدیدا فحاش و شکاک است - نمیدونم ادامه بدم یا طلاق بگیرم!

[حیاط خلوت]

من تجربه خودم در اوایل ازدواج رو بهتون میگم شاید براتون مفید بشه

من هم از همسرم بزرگترم
بارها این مسئله رو مادرشوهرم به روم آورده حتی ظاهر منو با پیرزنهای 60 ساله مقایسه کرده و یا مثلا گفته قرار بوده فلانی رو بگیریم یا فلانی عاشق پسرم بود ..فلانی اومده بود التماسم کرد که دخترشو بگیرم و........درحالی که ازدواجم کاملا سنتی بود مادرش منو پسندید و دخترها و خانواده های این شهر اصولا مغرورن و امکان نداره همچین کاری بکنند

اوایل من خیلی عصبی میشدم به همسرم بارها گفتم ایشون حمایت آنچنانی نکرد
کلا این مطالب رو جلوی همسرم نمیگفت
من هم تا با خودم مرور میکردم حرفهاشو یا چیز جدیدی میگفت میومدم خونه همه رو جمع میکردم و به همسرم و مادرش توهین میکردم
یا در زمان عقد که یه خطایی داشتن من تا حالا هنوز یادم نرفته ...هرچند با کمک سحربهاری و...یه هفته است دارم رو خودم کار میکنم کمی کمرنگ تر شده

کارهمسرتون درست نیست
ولی شما هم باید ببینید علت رفتارش چیه

بزرگتر بودن همسرتون هم بی تاثیر نیست
من خودم همیشه تو ناخودآگاهم اینه که همسرم منو زشت و پیر فرض می کنه

[yusefnabavi]

ممنون "حیاط خلوت" عزیز که توی بحث شرکت کردید.
در مورد بزرگتر بودن خانم از آقا اتفاقا بین ما هم چندبار زخم و کنایه پیش اومده. خانومم چندین بار گفته "چون بچه ای معلومه نمیتونی درست تصمیم بگیری"
من یه جایی تو همین انجمن خوندم که پرخاشگری و فریاد خانوم ها از روی دوست داشتن و درخواست توجه هست.
من واقعا این حرف رو قبول ندارم، این مصداق بارز دوستی خاله خرسه است!

مگه با یه کودک 3-4 ساله طرفیم که پرخاشگری نشونه دوست داشتن باشه؟! مگه میشه هم دل طرفتو به درد بیاری و هیچ احترامی براش قائل نشی و از طرفی انتظار محبت داشته باشی؟!

بخدا که مرد خیلی نیاز به احترام داره، چندین و چندبار جلوی خانوادش هرچی از دهنش دراومد نثارم کرد و پدر و مادرش هم نمیتونستن جلوشو بگیرن! وقتی عصبی میشه واقعا قابل کنترل نیست. چندبار شده حرفای شخصی بینمون رو که من بهش گفتم جلوی بقیه فریاد زده.
بارها بهش گفتم من مشکلی با عصبانیتت ندارم و میدونم بعضیا شخصیت عصبی دارن و باهم درستش میکنیم. اما واقعا وقتی میری تو فاز فحش دادن نمیتونم تحمل کنم. بخدا همسایه ها بهم گفتن ما حتی وقتی صبحا دارید در مورد چایی و صبحانه حرف میزنید صداتونو میشنویم... سربسته فهمیدم تمام فحشایی که نثارم میشه رو همه میفهمن! واقعا دوست ندارم جلوی بقیه اینطوری حقیر جلوه کنم.

من خیلی نگرانم که چند وقت دیگه جلوی بچه باهام اینطوری برخورد نشه! شما فرض کن مادر بچه به پدرش اینطوری بی احترامی کنه. اون بچه دیگه حسابی از پدر میبره؟! چه تضمینی وجود داره خود اون بچه هم وقتی بزرگ شد درشت بار پدرش نکنه؟!

[سحر بهاری]

بارها بهش گفتم من مشکلی با عصبانیتت ندارم

من خیلی نگرانم که چند وقت دیگه جلوی بچه باهام اینطوری برخورد نشه! شما فرض کن مادر بچه به پدرش اینطوری بی احترامی کنه. اون بچه دیگه حسابی از پدر میبره؟! چه تضمینی وجود داره خود اون بچه هم وقتی بزرگ شد درشت بار پدرش نکنه؟!

دو مطلب رو لازم دیدم خدمتتون عرض کنم ؛

۱. این اشتباه هست که شما بگین من مشکلی با عصبانیتت ندارم، شما دو نفر باید نیازها و مشکلات هم رو بررسی کنید و جایی که میدونید یک رفتار یا گفتار آسیب زننده هست در موردش صحبت کنید. فرد مقابل شما باید متوجه اشتباهاتش باشه و شما هم نباید سرسری بگیرید و بگین من مشکلی ندارم!
از بکاربردن چنین جملاتی پرهیز کنین و اجازه بدین زمانی که آرام هست به رفتار خودش فکر کنه و گمان نبره که رفتار من خیلی هم بد نبوده، سخنان من خیلی هم ناشایست نبوده و ...حتما حقی داشتم، حتما اذیتم کردن، حتما ....!

۲. لطفا تا زمانی که همسرتون از نظر روانی اصلاح نشدن و مورد تأیید متخصص قرار نگرفتن... از فکر داشتن فرزند خودداری کنید.