سلام دوستان خوب همدردی
الهه عزیز تاپیک خوبیه، این خوشی های کوچکی که نوشتین برای من طعم آبنبات توت فرنگی رو داره... اشاره ی خوبی بود.
در مورد پست آخرت به این فکر میکردم ما نباید همه ی آنچه که بهش احساس خوبی نداریم یا ملال ایجاد میکنن رو رها کنیم و البته درست هم نیست دچار درماندگی بشیم و رنج ببریم.
باید کنار برخی مطالب تو ذهنمون یه ستاره بزنیم و مهمشون کنیم.
مثلا اهمیتی داره بدونم کدوم بازیگر ازدواج کرده؟ کی طلاق گرفته؟ و ... نه، این نمیتونه جزو مطالب مهم باشه و زندگی شخصی اون فرد هست.
مثلا اهمیت داره کرونا چقدر کشته داده؟ کجا چه اتفاقی موجب مرگ دیگران شده مثل تصادف ، سقوط بهمن و ... ؟ اینجا شاید مطلب بظاهر خیلی بمن مربوط نباشه ولی اگر بخوام بهش بی توجه باشم یا کلا نادیده بگیرم و واژه بمن چه رو بکار ببرم این هم درست نیست.
چرا؟
خب دسته دوم موضوعاتین که مهمن، گفتم قرار نیست بهشون بچسبیم ولی باید توجه داشته باشیم. چون توجه بهشون اولا باعث پرورش مسئولیت پذیری، احترام به حقوق دیگران، افزایش امید به زندگی و سلامت و ... میشه و ثانیا هر چه از این دست رنج ها فرار کنیم ملال ما بدتر میشه و شاید خیلی از این نسخه ها در درازمدت بکار نیاد.
بهترین کار پذیریش این ملال هست. خب ما با کرونا مواجهیم و امار فوتی ها بالاست، امار ابتلاء بالاست... اجتناب گزینه ی خوبی نیست، اینکه من با مسئله کنار بیام و اون رو در نظر داشته باشم درست تر هست.
این موضوع بمنم مربوط میشه و مثل حلقه های یک زنجیر ادامش میرسه به تک تک آدمها ... چه دور و چه نزدیک.
ما اینطوری بخودمون یاد میدیم با ملال هم میشه زندگی کرد، زندگی تا حدی که زیباییهایی داره، رنج هایی هم داره. یاد میگیریم در شرایط مختلف مسائل رو چگونه ارزیابی کنیم و چطور با اونها مواجه بشیم.
پ.ن
البته من میدونم منظور الهه خانوم این نیست که مسئله رو رها کنیم، این توضیحی بود که لازم بود بنویسم.
![]()








پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)