سلام،
چه پیشنهادی میشه به فردی که خدایی نکرده در تصادفی پای خودش رو از دست میده داد تا زندگی اش رو ادامه بده؟
ایشان هم دقیقا به همون پیشنهاد ها نیاز داره،
اول از همه باید بدونه این زندگی زودگذره و در صحنه این دنیا مدت زیادی نخواهیم بود، چه بهتر که تا هستیم غم این دنیا رو به اندازه دنیا بخوریم نه بیشتر.
دوم اینکه با پذیرش گذشته شروع کنیم.
سوم لزوم داشتن نگاه به جلو
چهارم راضی بودن به داشته ها.
----------------------
اگر در حساس ترین جای یک فیلم مهیج شخصی درب منزل ما رو به صدا در بیاره و بعد از پنج دقیقه متوجه بشیم اشتباهی زنگ زده و فیلم هم تموم بشه، چه حس بدی خواهیم داشت؟ حالا عصبانی شدن و لعنت کردن فرد مزاحم چه کمکی به ما میکنه؟ نه تنها فیلم بر نمیگرده، بلکه آرامش ما هم از بین میره. پس باید جوری با این اتفاق برخورد کنیم که رو زندگی ما تاثیر نگذاره.
چرا ما عصبانی شدیم>؟
1- چون بیش از حد وابسته فیلم شده بودیم
2- بی هدف بودیم، یعنی هدفمون خودمون نبودیم که در هر لحظه از درون شاد باشیم، که اگر بودیم، با یه واقعه ناگوار نمی گذاشتیم ناراحتی هامون شادی ما رو خراب کنه
3- ما تصرفی در مدیریت فرد مزاحم نداشتیم که زنگ ما رو نزنه. در زندگی بسیار زیاد هست از وقایعی که برامون پیش میاد و ما نقشی در اون نداریم، باید با تلاش و توکل به خدا همیشه تسلیم اراده خداوند باشیم. در رابطه با دوستون هم ایشان خیلی تلاش کرده برای نگه داشتن زندگی اش، الان باید تسلیم باشه و راضی به سرنوشتش.
4- تعدد فیلم های مهیج کم نیستن و حتی بعضی هاشون هم تکرار داره، ما میتونیم بعدا اون فیلم رو ببینیم. یعنی می تونیم با امکانات دیگر دنیا جایگزین کنیم این اتفاق ناگوار خیانت و تنهای فعلی رو.
5- در یک زندگی فیلم دیدن بسیار کم ارزش تر و کوچکتر از مولفه های دیگه زندگی هست، مثلا فیلم دیدن ما در مقابل زندگی فرزندمون، حالا دنیا و ارزش انسان والاتر از یک خیانت هست، توجه به ارکان مهم انسان و نظام هستی خیلی مفیده.








علاقه مندی ها (Bookmarks)