گفتمان درونی
آیا تاکنون صدای درونی خود را شنیده اید؟ صدایش چگونه است؟ بلند یا آرام؟ چه می گوید؟ من نمی توانم این کار را انجام دهم؟ من به درد هیچ کاری نمی خورم؟ من هیچ وقت به جایی نمی رسم!
این ها گفتمان های درونی منفی یا خودگویی های منفی هستند که در بیشتر مواقع برایمان پیش می آید. شدت و حدّت آن وابسته به میزان اعتماد به نفس ماست. ما با گفتمان درونی منفی خود باعث می شویم که ذهنمان علیه خودمان کار کند سپس نسبت به خودمان احساس بد پیدا کرده، درنتیجه دچار ترس، تردید و دودلی می شویم و اعتماد به نفس مان کم می شود و در جا می زنیم، سپس می گوییم اصلاً من از اول خلقت شانس نداشتم.
من از اول بدبخت دنیا آمدم. من هیچ وقت به زیبایی، اندام، ثروت، تحصیلات، خوشبختی، موفقیت دیگران نمی رسم، من هیچ وقت پولدار نمی شوم، من همیشه می بازم، من نمی توانم به موفقیت برسم، من لیاقت موفقیت را ندارم.
کسی که گفتمان درونی اش منفی است نسبت به خودش و اطرافیانش حس بدی دارد و خودش هم حالش بد است. به هر طریق این حس بد را به دیگران انتقال خواهد داد و رفته رفته حال خودش و دیگران نیز بد خواهد شد. با تکرار این کار، چون به فرد بدبین تبدیل می شود، یا آن جمع کم کم از او دوری می کنند؛ و یا نقشی قربانی خواهد داشت که فوق العاده در کاهش اعتماد به نفس مؤثر است.
ولی گفتمان درونی مثبت بر شما و اطرافیان تأثیر زیادی خواهد داشت. به این صورت که وقتی با خودتان مثبت صحبت می کنید بر ذهن و جسم شما تأثیر گذاشته و نقاط قوّت و توانمندی هایتان را دقیق تر می بینید و نسبت به خود اعتقاد و باور بیشتری پیدا می کنید و سپس در رفتارتان تأثیر گذاشته و انعکاسش در گفتمان های بعدی هویدا خواهد شد؛ و از اینجاست که اتفاقات خوب شروع می کند به رخ دادن و اعتماد به نفس شما روز به روز بیشتر خواهد شد.
خنثی کردن گفتمان درونی منفی
فقط تمرین کنید و با خود مثبت صحبت کنید تا جایی که نقطه نظرات مثبت بر منفی غلبه کند سپس اعتماد به نفس تان افزایش پیدا خواهد کرد. چرا؟ چون شما تبدیل به همان می شوید که آن را تمرین میکنید.
راهکارهای خودمانی برای پیشگیری از گفتمان درونی منفی و افزایش اعتماد به نفس:
- رُکگو نباشید: با این کار ممکن است حرفی بزنید که باعث ناراحتی دیگران شود و گفتمان منفی تان شروع شود.
- خودتان را جای مخاطب بگذارید: با این کار احساس طرف مقابل را درک می کنید و قضاوت نمی کنید.
-انتقاد نکنید: من هر وقت از کسی انتقاد میکنم پس از زمان کوتاهی شرایطی پیش میآید که خودم در مورد همان موضوع مورد انتقاد قرار می گیرم. دیگر کمتر کسی را قضاوت میکنم.
- بهجای دیدن خصوصیات منفی فرد مقابل، خصوصیات مثبت او را ببینیم. وقتی به خصوصیات منفی کسی توجه می کنیم ذهن ما به دنبال خصوصیات منفی دیگری می گردد؛ و دیگر نکات مثبتش را نمی بینیم.
- حتماً قبل از صحبت، به شرایط مکانی و زمانی تان فکر کنید. نکته دوم این است که هر حرفی را نزنید و اگر لازم است صحبت کنید فقط حرف های خوب بزنید. چون همه کس در همه جا به قدر کافی صحبت های منفی دارند که بگویند و بنالند. دیگر ما هم اضافه بار نباشیم
- تا حد امکان تشویق کنید. با این کار به طرف مقابل حس خوب می دهید و همین حس خوب به شما هم منتقل می شود.
- طرف مقابل را تحسین کنید. یعنی ویژگی های تحسین برانگیز و نقاط قوّتش را ببینیم و صادقانه آن ها را بیان کنیم. این یعنی شکار رفتارهای خوب.
- الگوی حرفهای مثبت و شارژ کننده باشیم. طوری که دیگران دلشان بخواهد در مجالس آن ها حضور داشته باشیم و همیشه در کنارشان باشیم، چون حس خوب به آنها می دهیم.
- انتقام: اگر در جمعی قرار گرفته اید و می خواهید از یکی از حضار با کلام انتقام بگیرید و چیزی به او بگویید که دلتان آرام بگیرد، از شما خواهش می کنم کهاین کار را نکنید. شاید در آن لحظه به آرامش نسبی برسید ولی پس از آن دچار گفتمان درونی منفی شده و دیگر نمی توانید غوغای درونی خود را آرام کنید؛ و واقعاً زندگی خودتان تلخ خواهد شد.
- به هیچ عنوان دست روی نقطه ضعف دیگران نگذارید. چون به احتماًل زیاد از دستمان ناراحت می شوند و حرفی می زنند که به ما بر می خورد و جدال در می گیرد و صفت هایی مثل حسادت و تنگ نظری به مانسبت می دهند؛ و مجدداً گفتمان درونی منفی ما شروع به کار خواهد کرد؛ و یا دنبال فرصتی می گردند درجایی که برایمان بسیار حساس است دست روی نقاط ضعف مان بگذارند.
- مسخره نکنید. یا باعث ناراحتی طرف مقابل می شوید و یا خودتان مورد تمسخر قرار می گیرید.
- یا شوخی نکنید و یا با ملاحظه طوری شوخی کنید که اهانت تلقی نشود. البته شوخ طبعی خوب است بهاین شرط که اولاً باعث ناراحتی کسی نشوید. ثانیاً خودتان هم پذیرای شوخی های دیگران باشید و ظرفیت آن را داشته باشید.
- اطرافیان را همان گونه که هستند بپذیرید و درصدد تغییر آن ها نباشید. شما نمی توانید کسی را تغییر دهید چون باید خودشان بخواهند که تغییر کنند. فقط یک راه وجود دارد و آن هم این است که خودمان را تغییر کنیم. وقتی شما تغییر کردید، دیگران و حتی محیط نیز تغییر خواهد کرد. در حقیقت، دید ما به خودمان و اطرافیان عوض می شود و همه چیز عوض می شود. پس ماییم که دنیای مان را می سازیم.
- اگر از هر نظر با کسی مشکل دارید و مشکلتان باز حل نشد یا با او کمتر صحبت کنید یا سکوت کنید.
- حسادت نکنید. حتی غبطه هم نخورید. وقتی حسادت می کنید و یا غبطه می خورید به هر حال داشته های طرف مقابل و نداشته های خود را می بینید؛ و همچنان دچار گفتمان درونی منفی خواهید شد و حس بدی خواهید داشت.
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)