اول این مسئله را باید در خودت حل کنی اونجا که در بند 6 نوشتی .شاید به خاطر شاغل بودنت و یا نگرانی هایی که در عمق وجودت در رابطه با همسرت هست اینجوری میگی و می ترسی باز مشکل پیش بیاد . خوشبخانه که مساله خودت و همسرت بهتر شده و ان ء شالله بهتر هم میشه . . بیشتر خستگی های ماها برای عمق درونی مون هست یعنی ذهن و قلبمون .یعنی میشینیم فکرهای نگران کننده برای آینده می کنیم . فشاری که به عمق وجودمون اینجوری وارد میشه از یه مسافرت طولانی بیشتره خب . کمبود وقت هم میشه با مدیریت زمان حل کرد .ترست از محیط اطرافت تا حدیش طبیعی هست .وقتی فرزندت رفت مدرسه اونجا می خوای چیکار کنی ؟ با صدها بچه و تربیت های محتلف . یه مقداریش را باید پدر و مادرها شرایط را فراهم کنن مثلا لفظ و کلام خودشون - اطرافیانشون و اگه فردی هم رعایت نمیکنه تذکر بدن ....ولی بیشتر به این ربط داره که فرزندتو چطوری پرورش بدی که اگر یه محیطی شما نبودی و یا از کنترل خارج شد خود بچه چقدر درونی قوی باشه و محیط بر او غالب نشه . پس این فکر هم اگه زیاد روی باشه میشه وسواس و خوب نیست . آقایون هم باید به یه بلوغی برسن که بچه شیرینش و سختیش برای هر دو هست . اینجا همیاری هر دو را می خواد . صحبت کنین و کارها را تقسیم بندی کنین با توجه به تایم و زمانی که در اختیار دارین .راستی توقع ها و انتظارهای خودت را در اینجا در حد معمول در نظر بگیر . صحبت حضوری دو نفره با مشاور اینجاهم کمک می کنه . وجود بچه به زندگی شیرینی و محبت میده .
علاقه مندی ها (Bookmarks)