سلام
دوست داشتم به مناسبت روز عرفه یه نکته انسان شناسی رو یادآوری کنم. بعضا دیدم حاجیانی که از مگه میان نه لزوما همشون اما بعضیاشون دیگه اون افتادگی وفروتنی سابق رو بعد از اعمال حج و بازگشت از مکه ندارند. حتی بعضیشون راه فریبکاری رو میرن. در کنار این مساله بازم مشاهده کردم عده ای از کسانی که سابقه دینداریشون زیاده دچار نوعی غرور میشن و اینو توی حشر ونشر اجتماعیشون دیدم. این دو تا مساله برای من جای سوال بود.
تا اینکه فهمیدم این اتفاق توی مسیر دینداری برای هر انسانی ممکنه بیفته. توی ادبیات عرفانی ما تاکید زیادی رو "من" شده، اصطلاحا میگن این من رو لاغر کنید نذارید باد کنه. بارها در قرآن اشاره شده که هر چه خوبی به شما میرسه از فضل خداست.هر چی بدی میرسه از نفس و اشتباه خودتون. بیجا نیست که توی توبه میگیم از خداوند طلب بخشش میکنم و به سوی او باز میگردم یعنی موقع گناه به خدا پشت کردیم و خودمون رو محروم کردیم.
وقتی اینا رو کنار هم قرار میدیم اونوقت معما حل میشه.ممکنه یه انسان متدین حال خوب دینداریش رو نتیجه کارهای خودش بدونه و دقیقا اشتباه از اینجاست. توفیق مکه رفتن، توفیق عبادت توفیق صدقه دادن توفیق هر کار خوبی هیچکدوم ربطی به منیت اون شخص نداره همه لطف و فضل خداست. حافظ در این زمینه میگه :
گرچه وصالش نه به کوشش دهند، هر چقدر ای دل توانی بکوش
لطف خدا بیشتر از جرم ماست نکته سربسته چه دانی خموش
این یه نکته منطقی و عقلیه و اگه به خاطر تعارف و خودشیرینی برای خدا بخواهیم قبولش کنیم اثر نمیکنه و سر بزنگاه به جای شکرگذاری صادقانه وقلبی از خدا ممکنه تبدیل به یه غرور بشه حاصل سالها توفیق دینداری رو تباه کنه.گاهی فاصله کفر وایمان یه سجده شکره
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)