۲. نزول رحمت الهی

مسیر انسان تا خدا از دل تاریک‌ خانه‌ی دنیا می‌ گذرد، مسیری که در نقطه‌ نقطه‌ی آن شیاطین در کمین نشسته‌ اند. علاوه بر لشکریان شیطان، هوای نفس نیز سر ناسازگاری با فطرت دارد و به همکاری با آن‌ ها می‌ پردازد. پیروزی بر نفس و ابلیس و پاکیزه‌ کردن جان از آلودگی‌ ها بدون رحمت الهی برای هیچ‌ کس امکان ندارد:

(وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَیْکُمْ وَ رَحْمَتُهُ ما زَکى‌ مِنْکُمْ مِنْ أَحَدٍ أَبَداً )

و اگر فضل خدا و رحمتش بر شما نبود، هرگز هیچ‌ کس از شما پاک نمی‌ شد.


رحمت ویژه‌ ی الهی با عمل و اطاعت خداوند گره خورده است؛ ولی متأسفانه ما:

رحمت خدا را برای کجا می‌ دانیم؟ برای آنجا که عمل نکردیم. درصورتی‌ که نافرمانی کردیم،‌ درصورتی‌ که منطقه‌ ی ممنوعه‌ ی خدا را زیر پا لگدکوب کردیم، مسئولیت و تعهد الهی را ملاحظه نداشتیم؛ در یک چنین صورت‌ هایی می‌ گوییم: ما که عمل نداریم، مگر خدا رحم مان کند. رحم را، رحم خدا را، رحمت پروردگار را، رقیب عمل‌ کردن و جایگزین عمل‌ کردن می‌دانیم.

بهترین و در دسترس‌ ترین وسیله برای کسب رحمت ویژه‌ی خداوند نماز است. امیرالمؤمنین (ع) در تفسیر حَیَّ عَلَى الْفَلَاحِ فرمودند: «گویا مؤذن می‌گوید: ای امت محمد‌ (ص) خداوند درهای رحمت را به روی شما گشوده، برخیزید و سهم تان را از رحمت خدا بگیرید تا در دنیا و آخرت سود کنید».

هنگامی‌که مؤمن سر سجاده‌ی حاضر می‌ شود، خداوند با نگاهی به فرشتگان می‌ فرماید:

ملائکه من! بنده‌ ام را نمی‌ بینید که از همه گسسته و به من پیوسته است، آرزومند رحمت ، کرم و مهربانی من است. شاهد باشید او را غرق رحمت و کرمم ساختم!

با شروع نماز، خداوند چنان او را غرق در رحمت می‌کند که «شیطان حسودانه به نمازگزار می‌ نگرد؛ زیرا می‌ بیند رحمت الهی او را در بر گرفته است». به‌سبب نزول رحمت الهی پس از نماز، شروع جنگ قبل از ظهر مکروه است! امیر‌مؤمنان (ع) همواره نبردهایشان را پس از نماز ظهر شروع کرده، می‌ فرمود:

اکنون درهای آسمان گشوده شده، رحمت رو آورده، امداد الهی نازل می‌ شود.