اصول تربیت سازنده درفرزندان
1. آماده کردن یک محیط امن و مورد علاقه:
به علت اینکه حوادث خانگی یکی از علل آسیب در کودکان خردسال است، داشتن محیطی امن بدین معنی که کودک بتواند ضمن جست و جو، بازی و سرگرمی از آسیب دیدگی مصون باشد، ضروری به نظر مى رسد. خانه ای پر از اشیاء جالب برای کودک مانند وسایل آشپزخانه، کنجکاوی کودک و رشد زبانی و قوای هوش او را تحریک خواهد کرد و او را سرگرم و فعال نگه می دارد و احتمال بد رفتاری او را کاهش مى دهد. کودکان نیاز به نظارت مناسب دارند؛ بدین معنی که بدانید کودک کجاست و چه کاری انجام مى دهد (نظارت غیر مستقیم).
2. ایجاد محیط سازنده برای یادگیری:
والدین لازم است در دسترس کودکان باشند. این بدان معنی نیست که همیشه با کودک خود باشید، بلکه منظور آن است که در هنگامی که کودک به کمک یا مراقبت نیاز دارد، در دسترس او باشید. در حقیقت کیفیت زمان مهم است نه کمیت بودن با کودک.
3. استفاده از انضباط قاطعانه:
به معنی ثبات در رفتار با کودک، یعنی به یک رفتار کودک در زمان ها و مکان های مختلف واکنش یکسان نشان دهیم. هنگام بدرفتاری کودک و آموزش به کودکان برای ارائه ی رفتار قابل قبول، وقتی والدین از انضباط قاطعانه استفاده کنند، کودکان مى آموزند مسئولیت رفتار خود را بپذیرند، از نیازهای دیگران آگاه شوند و کنترل برخویش را افزایش دهند.
4. مراقبت از خود به عنوان پدر یا مادر:
وقتی نیازهای شخصی شما مانند ارتباط صمیمانه، همراهی، تفریح و... برآورده شود، پدر یا مادر بودن آسان تر می گردد. این به این معنی نیست که کودک بر زندگی شما تسلط داشته باشد. اگر نیازهای شخصی شما به عنوان یک بزرگسال برآورده شود، جسور بودن، ثبات داشتن و در دسترس کودکان بودن برای شما آسان تر مى شود.
5. مدیریت رفتار نامطلوب:
همه ی کودکان لازم است یاد بگیرند که حدود و قوانین را بپذیرند و ناکامی خود را هنگامی که به خواسته های خود نمى رسند کنترل کنند. مدیریت این موفقیت ها برای والدین ممکن است پر دردسر باشد، اما روش های مثبت و مؤثری وجود دارد که به کودکان کمک مى کند کنترل برخویش (خویشتن داری) را یاد بگیرند. هنگامی که والدین برای بدرفتاری کودکان از پیامدهای فوری، مستمر و قاطع استفاده کنند کودکان کنترل بر خود را مى آموزند.







پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)