تصویر ذهنی، خود پنداری
پیش شرط دوست داشتن واقعی خود، داشتن تصویر مثبت از خود و پذیرش خویش به آن صورتی است که هستیم. بنابراین، زمانی که از خود تصور مثبت داشته و خود را به آن صورتی که هستیم، بپذیریم، می توانیم خودمان را به طور واقعی و عمیق دوست بداریم.
با خویشتن پذیری مثبت است که مدیریت زندگی و طراحی امورمان را در اختیار می گیریم و خود را مسؤول اعمال، رفتار و احساسات خود می دانیم و در جهت موفقیت بیش تر و کسب نتایج بهتر گام بر می داریم از طرفی، نقاط مثبت خود را تقویت می کنیم و از سوی دیگر، به درمان و رفع کمبودها و نقاط منفی می پردازیم.
تصویر ذهنی هر کسی، تأثیر شگفت انگیز و نقش بسیار تعیین کننده ای بر باورها، اندیشه ها، احساسات و عملکرد شخص دارد و در ساخت روحیه و شخصیت، حرف اول را می زند.
· با خودپنداری مثبت، انگیزه ی کار، تلاش و دست یابی به اهداف و موفقیت ها، بسیار زیاد شده و در برابر موانع و ناکامی ها، مقاومت و بردباری ما زیاد می شود و در هر شرایطی، خود را ارزشمند می دانیم.
· با خویشتن پذیری، به خواسته های واقعی خود ارزش و اعتبار می بخشیم و برای به دست آوردن آن ها، تلاش واقعی به عمل می آوریم.
· با خویشتن پذیری به جای سرزنش خود و دیگران و به جای این که در افکار منفی، اضطراب ها و نگرانی ها غرق شویم، از تجربه های کسب شده، به خوبی و به صورت مثبت بهره برداری می کنیم.
· با تصویر و خودپنداری مثبت است که ایمان به خود و توانایی استفاده از قدرت های درونی مان، بسیار بالا می رود و به فردی کارآمدتر، مؤثرتر و ثمربخش تر تبدیل می شویم و به سلامتی روانی و جسمانی واقعی دست می یابیم.
· کسی که از خود، تصویر و پندار منفی داشته باشد، خود را غرق در کمبودها، موانع، فقر، دشمنی و... می بیند و بیش ترِ رؤیاها و تخیلات و انرژی خود را ندانسته و ناآگاهانه، در مسیر منفی به کار می گیرد و با نپذیرفتن خود و دیگران، ناآگاهانه باعث افزایش درد، رنج و عذاب خود و دیگران می شود.
· با خود انگاره ی منفی و خویشتن نپذیری، فرد به طور دائم به نقاط منفی خود و دیگران توجه می کند و خود را مسؤول باورها، اندیشه ها، احساسات و رفتار های خود نمی داند. چنین فردی، پیوسته به سرزنش خود و دیگران می پردازد و جهنمی بنا می کند که خود و دیگران را در آن می سوزاند.
· کسی که از خود تصویر منفی داشته باشد، خود را دست کم گرفته و از خود انتظارهای غیر واقعی پیدا می کند. حتی در دام کمال طلبی گرفتار شده و به علت ترس از بی عیب و نقص نبودن، از انجام بسیاری از کارها خودداری می کند و در عمل به فردی عاطل و باطل مبدل می شود.
· تحت تأثیر تصویر ذهنی منفی از خود، هرگز از افکار، عملکرد و احساسات مان، عمیقاً راضی
نمی شویم و همواره خود را نفی کرده و نمی پذیریم. هر چند بهظاهر سرمست و سرخوش بوده و به اهداف مادی و غیرمادی گوناگون هم رسیده باشیم، ولی در طول زندگی، از رضایت درونی، آرامش و شادابی واقعی برخوردار نبوده و به ویژه در انتها، احساس پوچی و بیهودگی خواهیم کرد.







پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)