سلام جناب راشومون .
-*داشتم تاپییک قبلیتون را نگاه می کردم ، تقریبا از این ماجرا که بهمن سال قبل بود 7 ماه می گذره . با توجه به سختی مسئله و قبول دشواری این مشکل ، به نظرم تا دو ماه اول ، این احساس خشم طبیعی هست ولی بعدش باید از این احساس خارج بشین . شما نباید منفعلانه فرمان به دست احساس بدین زیرا این احساسات و نوسان و موج اون نمی ذاره درست تصمیم بگیرین و مشاوره ها را پیاده سازی کنین .الان این تاپیکتون نشون میده پیشرفتی نداشتین و احساس خشم داره نفرت بیشتری می گیره و مسیر را برای شما و همسرتون سخت تر می کنه و ادامه روند این هم میرسه به چیزی که اول تاپیک فرمودید یعنی تهدید به قتل و خیلی مسائل بدتر .
*- مورد بعد که باید خدمتتون بگم اینکه تمام مشاوره هایی که اینجا دریافت می کنین فقط کمکی برای بازبینی راه صحیح شماست ! این مشاوره ها و مشاور رفتن ها کمک میکنه شما جاهای تاریکی که به خاطر احساسات بالا نمی بینین ، بتونین بهتر ببینین . مگر نه این شما هستید که باید تصمیم نهایی را بگیرین و هیج کس در تصمیم نهایی گرفتن نمی تونه به شما کمک کنه .اگه تمام کارشناسان دنیا به شمابگویند این زندگی می تونه پایدار باشه ولی خود شما نتونین این نگاه و این بخشش را داشته باشین و از خطای همسرتون بگذرین ، باز نمیتونین ادامه بدین ، چون مهم خود شما هستین . پس اول سعی کنین مهارت تصمیم را مرور کنین . تصمیم را به مولفه های ریز خرد کنین . خصوصیات مثبت و منفی همسرتون را بنویسین - خطای همسرتون را بنویسید ، بعدش فکر کنین . ببینید به چه علت نمیتونین کنار بیاین . این علت را به کارشناس نشون بدید - نظر کارشناس را بپرسین و باز دوباره خودتون فکر کنین - با همسرتون صحبت کنین ..بعد دوباره تفکر داشته باشین و به ندای دلتون گوش بدین و در آخر تصمیم نهایی را بگیرین . این تصمیم هر چی باشه درسته ! چون احساس را مدیریت کردین - تصمیم را به مولفه های کوچک تقسیم کردین - تفکر کردین - مشورت کردین و خیلی موارد دیگه .
شما حق دارید با فردی زندگی کنین که دوستش داشته باشین ، بهش اعتماد داشته باشین - همسرتون هم حق داره با فردی زندگی کنه که اون فرد دوستش داشته باشه و باهاش سرد نباشه . این رفتار شما نه حق شماست و نه حق ایشون . شاید هر کدام شما با فردی دیگه خوشبخت تر باشین .
-*یه نکته مهم خدمتتون بگم به هیچ عنوان دلسوزی نکنین در این مسائل - سر یه عمر زندگی هست . . شما در تاپیک های قبل فرمودید که اگه ایشون را طلاق بدم ایشون خودکشی می کنه . خشم و نفرت از یه طرف - دلسوزی از طرف دیگه - نتیجه این میشه تصمیم منفعلانه و باعث میشه شما در منگنه قرار بگیرین و نتونین خوب تصمیم بگیرین .
هر فردی مسئول اعمال و زندگی و احساس خودشه - طلاق هم یه حق قانونی و شرعی هر فرد هست و شما مسئولیتی ندارین که ایشون بعد طلاق چه تصمیمی می گیره . ایشون خطایی کردن و این حق شما هست که ادامه بدین یا نه . خیلی ها بودن قبول کردن که رابطه را ترمیم کنن و موفق هم شدن و خیلی ها هم نتونستن به این تصمیم ترمیم برسن ، تصمیمی بگیرین بعدها پشیمون نشید - نشه طلاق بگیرین و بعد بگین کاش ادامه می دادم و باز نشه ادامه بدین و بچه دار بشین و چند سال بعد هم باز شک و تردید به ذهنتون بزنه و با یه یچه به دنبال طلاق باشین . اون موقع بدتر از الان میشه .
در هر صورت هر تصمیمی بگیرین درسته چون شما هستید که باید زندگی کنین با این همسر - مهم اینکه این تصمیم آگاهانه و با مشورت و دور از احساسات باشه .
بنظرم ببینین میشه فرصت داد به ایشون و ترمیم کرد رابطه را یا نه ، اگه میشه بسم الله از هیچی نترسین و دوباره شروع کنین... و اگه نمیشه تمام کنین و از بعدش هم نترسین .
علاقه مندی ها (Bookmarks)