همسروخانواده ام

[عطریاس]

سلام دوستای گلم
چند بارتاالان ازراهنماییهاتون استفاده کردم ولی مشکلات همچنان هست
همسرم بینهایت کینهه شدیدازخانوادم داره چرا همع به دختراشون کمک میکنن توبچه داری خانوادت فقط به فکر پسرهاشونن چرا من رو بالانبردن منو دوس نداشتم وحالاچرا قبول نمیکنن اشتباه کردن کلاهم قطع رابطس باخانواده من وفقط من میرم خونمون. هرروز این بحثاروداره تو خوبی ولی خانوادت بدن من تباه شدم ادمای بیخودترازمن چقدر ساپوزت مبشن من نه. یعنی جرات ندارم باکسی حرف بزنم وفامیل یادوست دیگه میره تو مقایسه بنظرم دچاروسواس فکری شده میگه تازه میخوای منودیونه جلوه بدین
نمیدونم چه کاری درسته هی میگه تو خوبی ولی خانوادت بدبودن
تاحدودی درست میگه مادرم اصلاحاضرنیست بچمونگه داره حتی یه دکتر میخواستم بزم با خودم بروم تواین ۲سال شاید ۵بار نگه داشته کلا و۲هفته ابتدای زایمان بود بقیه کارهابامنوهمسرم بود پرستارم بخاطر کرونانگرفتم و الان دیگه میتونم بزارم مهد. مشکل کلا اینه که شوهرم میگه فقط ازماانتظاردارن وهیچکاری نمیکنن مثه بقیه خانواده ها
ومنم احساس سرخوردگی دارم چراشوهرم بااینکه میگه ازت راضی ام ازازدواجش ناراضیه ازخانواده ام دلگیرمیشم بااین حرفاوجندروز سراغ نمیگیرن دوباره دلم نمیاد‌ ازونور اگه کاری کنم شوهرم میگه خدمت رسانی نکن بهشون وقتی قدمی برنمیدارن
واقعا بین هردوطرف گیرکردم

ممنون ازتون

[مدیرهمدردی]

ممنون ازتون

با سلام
اگر خوب دقتی کنید به: {نحوه واکنش شما به کمک خواهی از یاران همدردی که در این پست به نمایش گذاشتی }
این ریشه مشکلی هست که می تواند در رابطه با خانواده اتان هم مطرح باشد.


هر کس روش شما را ببیند متوجه می شود که پرتوقع و زودرنج هستید و می توان احتمال داد که ممکن است شوهرتون هم همین سبک را داشته باشد.

شما در یک تالار گفتگو یک مشکل در ساعت 10:14 مطرح می کنید. ساعت 10:53 واکنش نشون می دهی بعد در ساعت 22:48

چه نتیجه ای می خواهم بگیرم:
1) اینکه: والدین شما اصلا و ابدا مجبور نیستند که به شما و همسرتون سرویس دهی کنند. اساسا این توقع بی جا هست. شما و همسرتون بالغ هستید و باید مسائلتون را خودتون مدیریت کنید. این انتظار و توقع و مثل بچه ها همیشه انتظار حمایت کشیدن از والدین نشان می دهد ناپختگی در شما و همسرتان هست.

البته این نکته بسیار مهم را هم بگویم:
2) از اخلاق خوب و پختگی و رشد یافتگی والدین هست که همه جور کمکی به فرزندان خود و یا حتی دیگران داشته باشد. این کمک به دیگران حتی می تواند همسایه و اقوام و فامیل هم باشد. افراد رشد یافته به جامعه هم کمک می کنند.

=======

از این دو مطلب چه نتیجه ای می گیریم:
آنجا که به توقعات شما از والدینتان بر می گردد ، انتظار و توقع بیجا دارید و شما باید خودتون مسائلتون را مدیریت کنید.

اما اگر شما والدین رشد یافته ای شدید از فرزندان خود حمایت کنید و رهایشان نکنید.



ما مسئول این نیستیم که برای دیگران تکلیف مشخص کنیم. حتی برای والدین خود. ما در بی توقعی از اطرافیان پیشرفت می کنیم.
اما وقتی نوبت خودمان رسید با کمک به دیگران پیشرفت می کنیم.