بهزاد عزیز سلام .
من با شما همدردی میکنم . دلم به درد آمد از این همه ظلمه که به شما وارد شده. واقعا مگه تحمل شما چقدره؟ شما از گوشت و استخوان هستید نا آهن !!!!
میبین همه آن رابطه شما را پتکی کرده به سر شما میزنند بدون آن که درک کنیم که شما چه جای نا بسامنی گیر کرده ای.
امید وارم هرچه زود تر روزنه امیدی به زندگی شما نمایان شود . اما تا آن روز بدون نگرانی از آن مسکن یا همان دوستی استفاده کن تا بتوانی زنده بمانی حد اقل و تحمل کنی اما مراقب باش که معتاد آن مسکن نشوی و همیشه بدان که آن مسکن است نه درمان .
مراقت خودتان باشید یه کم بیخیال به وضع بشوید بد نیست .