سلام خیلی ممنونم بابت راهنمایی هاتون..



من راهنمایی ها و توصیه ها و صحبت هایی که گفته بودید رو خوندم و واقعا ممنونم.


موضوعی هست که هر از چند وقت یه کم ذهن من رو به خودش درگیر می کنه..


درس و دانشگاهم اردیبهشت ماه تموم شد و یک سر رفتم ایران و بعد برگشتم و الان دارم یه کم روی مهارتهای مورد نیاز رشته م کار می کنم که انشاالله بتونم یه کاراموزی پیدا کنم و مرحله بعد از اون هم پیدا کردن کار


همش توی خونه هستم و هم خونه ای ها 3 تا دختر خوب ایرانی هستن. توی خونه باهم صحبت می کنیم، بعضی وقتها با هم برای خرید کردن بیرون میریم یا مغازه ها رو می بینیم و..


ولی جایِ خالیِِ یه شریک عاطفی رو خیلی احساس می کنم بعضی وقتها..


من توی ایران دوست پسری نداشتم هیچوقت. حدود 2 سال پیش که با یه آقا پسر همکلاسی که تاپیکش همینه و درموردش گفته بودم، باهم دوست شدیم و بعدش هم که مثل اینکه مناسب هم نبودیم و اون رفت و بخاطرش این تاپیک همکلاسی رو نوشتم.




این روزها بعضی وقتها خیلی دوست دارم یه شریک عاطفی بود که باهاش حرف می زدم، حامی و پشتیبانم بود، باهاش درد و دل می کردم، غُر می زدم، گله و شکایت می کردم و ... و اون به حرفام گوش میداد، نصیحت می کرد، دعوا می کرد یا هر صحبت دیگه ای :((


خانواده و همخونه ای هام رو دوست دارم، با مامانم و خواهرم صحبت می کنم.. ولی جایگاه و حسِ خوبِ داشتنِ یه شریک عاطفی به نظرم خیلی خوب و آرامش بخشه و خیلی نبودش رو احساس می کنم و دوست داشتم یه نفر بود..


و اینکه اصلا و ابدا به خاطر مسائل جنسی نیست! . دوست دارم یکی بود که حضور فیزیکی نداشت و فقط هر از گاهی باهم تلفنی صحبت می کردیم یا پیام می دادیم..


کسی که حامی و تکیه گاه باشه.. مشوق باشه.. با محبت باشه.. نگران من باشه ، به من توجه کنه .
حتی به نظرم عشق خیلی باعث ایجاد انگیزه و محرک توی زندگی می شه..







اینجا پسر ایرانی تعدادشون کمه و دوست دختر هم دارن و کلا من ازشون خوشم نمیاد.
پسر خارجی هم هست ولی همه شون قطعا فقط در فکر دوستی زودگذر هستن و من اصلا نمی تونم با خارجی ها احساس صمیمت و راحتی داشته باشم.


من قبل از اون اقا پسر که درموردش این تاپیک رو ایجاد کردم، هیچوقت هیچ دوست پسری نداشتم و خودم نمی خواستم ک داشته باشم


الان هم دوست ندارم با پسری دوست بشم برای مدت موقت و دوستی های زودگذر و بی پایه و اساس


دوست دارم یکی باشه که جزئی از زندگی من باشه و منم جزءِ مهمی از زندگیش باشم، برای هم مهم باشیم..


به هم کمک کتیم، به هم روحیه بدیم.. همدیگه رو دوست داشته باشیم..




درسته من الان باید بیشترین وقت و تمرکزم رو روی آموزش و کسب مهارت کنم که بتونم کار پیدا کنم.. ولی بعضی وقتا نبود یه شریک عاطفی رو توی زندگیم خیلی احساس می کنم.. :((






ممکنه راهنمایی کنید که چطور می شه این خلاء احساسی رو پر کرد و نادیده گرفت؟