من به جمع همدردی برگشتم

[باغبان]

آقا غلام به نظرم ما باید فقط وظیفه مون را انجام بدیم .
یعنی تلاش کنیم - توکل کنیم و در مسیر باشیم ...نتیجه را دیگه به خدا بسپاریم .
ولی اون نتیچه قراره چی باشه را دیگه ما نمیدونیم ( قضا و قدر - حکمتش - علمش و ...)
اینقدر متغییر در این جهان هست تو زندگیمون که ما سر در نمی آوریم ازش .
در زلزله مراکش یه بچه دو سه ساله بعد چند روز از آوار نجات پیدا می کنه درحالی که نزدیکانش در کنارش بودن ولی اون ها فوت کرده بودن - فقط کافی بود بچه چند سانت اون ور تر بود .
ما نمی تونیم تمام مولفه ها و متغیرها را کنترل کنیم - فقط وظیفه داریم مولفه خودمون را هدایت کنیم ( تلاش - توکل - دعا و...) - نتیجه هر چی شد راضی میشیم به رضای او . اون نتیجه و عاقبت هر چی شد خوبه .
این دید را به تمام مسائل زندگی وصل کنیم .( شغل - ازدواج - مشکلات زندگی و....)
سختی ها در زندگی که هست ...ولی هر چی بیشتر به این باور قلبی برسیم آسون تر میشه .
سوره الحدید در این مورد کمکی خوبی می کنه به هممون .


این فایل هم مطالب خوبی داره :
سخنان علیرضا فتحی پور

[gholam1234]

آقا غلام

دلیل: تایم کم
آره منم صجبتم اینه که "تلاش کنیم - توکل کنیم و در مسیر باشیم" رو من توی دور بریام ندیدم یا شاید لحظه ای دیدم و ناپدید شده! نمیخام دور از دسترسش نشون بدم، ولی برای خودم که اینجوری نیست. معمولا تلاش میکنم و نتیچه نگیرم داغون میشم. تمرین میخاد، تمرین!