انگیزه ای برای ادامه زندگیم ندارم

[Mvaz]

سلام دوست عزیر

چه کار خوبی کردی مشکلت رو با هدف برون رفت از این قضیه مطرح کردی.

خیلی خوبه که به این قضیه واقف هستی که در مسیر درستی در حال رانندگی نیستی و باید سر ماشینت رو بچرخونی و به سمت درست حرکت کنی


-----------------

ببین دوست من، تو تاپیک قبلی ات در مورد رقابت ات با همکلاسی ات و استرس های شروع کلاس ها گفته بودی، یه نکته ای که به نظرم رسید این بود که در ابتدا عنوان کرده بودی با هدف رشته ات رو انتخاب کرده بودی و خیلی هم علاقه داشتی.

ولی در ادامه در گردابی که ذهنت برات ایجاد کرده بود فرو رفتی. به کل هدفت فراموشت شد چی بود!

یه مثال میزنم:
شما هدفت این بوده که تو رشته انتخابی خیلی متبهر و مجرب بشی و درس هات رو خوب فرا بگیری، ولی در ترم های اول به جای اینکه ار همکلاسی ها و اساتیدت برای رسیدن به این هدف استفاده کنی در باتلاق مقایسه و رقابت افتادی.
مثلا می تونستی از همکلاس هات که باهاشون رقابت داشتی، سوال هایی که نمی فهمیدی رو بپرسی! یا سر کلاس به جای اینکه تمرکزت سر گرفتن اشکال از استاد باشه، به فکر درس را خوب فرا گرفتن باشی.


-------------------------------------------------------

حالا اینکه چرا اینقدر در گیر چاله های مسیر میشی خودش یه بحث طولانی داره که به نظرم حتما و حتما از یه مشاوره خوب و با تجربه کمک بگیر تا زندگی رو بهبود بدی.



حالا همین مشکل هدف و دور شدن از هدف در شرایط فعلی زندگی شما به شدت احساس می شه.

اول از همه اینکه برای زندگی کردن هدف نداری، منظورم از هدف درس و تحصیلات و مقام و منسب نیست، منظورم چیزی که براش باید زنده باشیم و زندگی کنیم.

قدم اول اگر هدف خوبی برای زندگی مون داشته باشیم، در هر شرایطی، چه شکست، چه پیروزی هایی که تو مسیر وجود داره، چه شکست ها و تجربه های تلخی که در گذشته زندگی مون وجود داشته، زندگی ما رو تحت شعاع قرار نمی ده، بلکه امید و انگیزه رسیدن به هدف و در مسیر موندن ما رو از درون قوی می کنه.


-----------------------------

یه سری مسائل مثل ترن هوایی می مونند، وقتی که سوار ترن هوایی می شیم، از زمان حرکت ترن و تا انتها ما خودمون رو درون ترن حس می کنیم یا جیغ می زنیم، یا دلهره داریم، یا ترس داریم، یا لذت می بریم، خلاصه تمامی احساس های ممکن ترن سواری رو دریافت می کنیم. میدونی چرا؟
چون وقتی سوار ترن می شیم، دست خودمون نست، ولی به اندازه سوار بودن بر ترن هوایی از همه افکار ذهنمون فاصله می گیریم و فقط حواسمون معطوف ترن هست. برای همین لذت بخشه،

حالا یکسری اسباب هستند که در زندگی برای ما حکم این دور شدن موقتی از افکار ذهنمون رو ایفا می کنند، خیلی هاش رو خودت می دونی یکی اش مثلا دیدن یک فیم اکشن هست، به اندازه 90 دقیقه فیلم ذهنمون از دنیا فارق می شه، یکیش مثلا تماشای مسابقه ورزشی مهیج هست. یکیش همین بازی پلی استیشن هست، و متاسفانه خیلی از این اسباب مضر هستند ولی کارکردشون فقط حذف موقتی افکار ذهن ما هست، و متاسفانه ما به این اسباب اعتیاد پیدا می کنیم. چون بلد نیستیم خودمون از افکارمون فاصله بگیریم، نیاز پیدا می کنیم به یک ابزار کمکی،

حالا هر چقدر ما قوی باشیم تا بتونیم افکارمون رو کنترل کنیم، در غصه ها و رنج های گذشته فرو نریم، نگرانی از آینده نداشته باشیم ، هزار فکر مزاحم رو کنترل کنیم ، دیگر به این اسباب نیاز پیدا نمیکنیم.

صحبت کردن با جنس مخالف ( دوست دختر که گفتی) همین اثر رو داره، حالا ما اگر به این شخص وابسته بشیم وقتی ترکمون کنه دیگه دنیا برامون تموم میشه و یک فکر مزاحم دیگه به افکار قدیم ما اضافه می شه.

-----------------------------------------------


نکنه بعدی اینه که هر چقدر وسعت دنیای که درش زندگی می کنی رو وسیع تر کنی، مشکلات ات کوچک تر می شوند، هضمش برات راحت تر میشه.
مثلا :

پسر بچه ای رو فرض کن که در یک مسابقه ورزشی fifa پلی استیشن شکست خورده و نتونسته اول بشه، حالا خودش رو یک هفته در خونه حبس کرده و یکسره داره خون خودش رو می خوره!!!


حالا من و شما که از بیرون به این قضیه نگاه می کنیم، با خودمون میگیم مگه یه مسابقه fifa چه ارزشی داره که حالا توش اول بشیم یا آخر!!!! برای همین احساس هایی که همراه اون پسر بچه هست، در ما بوجود نمیاد.

دقیقا اگر همون پسر دنیای خودش رو بیاره اندازه دنیای ما بکنه، درد و رنج باختن در fifa براش از بین میره !!




شما هم اگر از سطح بالاتری به زندگی و جریان زندگی نگاه کنی، این احساس هات برایت کوچک می شوند.

بعضیا وقتی مشکلی براشون پیش میاد میرن سراغ مسائل مذهبی، می دونی چرا؟!
چون مذهب در درجه اول وسعت دنیای انسان رو به شدن بزرگ می کنه و در درجه دوم مثل یک ستون انسان رو از خم شدن نگه می داره. یا مثل یک چراغ جاده زندگی انسان رو روشن نگاه می داره


تا حالا از خودت پرسیدی چرا آنالیزور های بازی های ورزشی از رو سکو ها بازی رو بهتر دنبال می کنند؟!
دلیلش اینکه اول از فضای وسیع تری به همه چی نگاه کنند و دوم اینکه از اون هیجان های رو نیمکت دور باشند تا بتونند بهترین شناخت و بعد بهترین تصمیم رو اتخاذ کنند.


--------------------------------------------