مراقبه معنوی

[gholam1234]

برای من اون فاصله بین سال ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۱ خیلی خوب بود، توی اوج بودم. آلارم گوشی رو روی تایمهای اذان ست کرده بودم و همه نمازها رو (غیر نماز صبح البته) با دقت میخوندم. یه حس خوبی داشت. محاسن رو هم گذاشته بودم، خیلی بزرگ شده بودن ������. خلاصه یه حس و حال معنوی بود. ضمن اینکه در این فاصله زمانی، قرآن رو هم با ترجمه میخوندم.
اون حس و حال دیگه تکرار نشد، چون رفتم توی روزمره های زندگی. ولی واقعا میگم، بعضی وقتا اون امداد غیبی رو حس میکردم، قوت قلبی بود برام.

بعد اون فاصله زمانی، توی رفتارهامم سعی کردم بیشتر دقت کنم. البته بعضی وقتا واقعا از کنترل خارج میشد...