همه ي ما به صورت نوزادي كاملا "متكي" به ديگران زندگي را اغاز ميكنيم ديگرون ما را هدايت و مراقبت ميكنند و موجب بقاي ما مي شوند.بدون اين پرستاري نمي تونيم بيشتر از چند ساعت دوام بياريم.
بتدريج از پي ماه ها وسالها-از نظر جسمي,ذهني,عاطفي و...- "مستقل تر" مي شويم تا انجايي كه اساسا مي توانيم از خودمون مراقبت و مسيرمان را تعيين كنيم و به خود متكي باشيم.
همچنان كه به رشد و بلوغ ادامه ميديم در مي يابيم كه همه اجزاي طبيعت از اصل "اتكاي متقابل" پيروي ميكنند,اين را هم درمي يابيم كه اوج نهاد ما بسته به روابطمون با ديگرون است و در مي يابيم كه زندگي انساني نيز داراي اتكاي متقابل است.
در مرحله "اتكا" نگرش و برداشت "تو" ست.در اين نگرش تقصير را به گردن تو مي اندازم و تو را سرزنش مي كنم.
"استقلال" نگرش و برداشت "من" ست.اين برداشت مي گويد من مسئوولم,من مي توانم انتخاب كنم.
"اتكاي متقابل" برداشت و نگرش "ما" ست.اين برداشت مي گويد ما مي توانيم... افرادي كه داراي اتكاي متقابلند خود را به ديگران مي پيوندند تا به موقعيتي "عظيمتر"نائل شوند.
سلام به همگي بخصوص "طاهره"شيرين سخن و زيبا انتخاب كن.طاهره عزيز متن زيباي انتخابيت رو بارها و بارها خوندم"البته تو پست قبلي"تمام مطالب حاكي از يك حقيقت تلخ ولي در عين حال شيرين تو زندگي تك تك ما ها داره.اره دوست عزيز همه ما "مهرطلبيم"همه ما نياز به" تاييد و تشويق ديگرون" داريم اصلا اساس زندگيمون وقتي بر اساس رابطه با ديگرون شكل گرفته چه شكلي مي تونيم نظر ديگرون رو از زندگيمون محو كنيم و يا نظراتشون برامون مهم نباشه؟
اگرمرحله "استقلال"رو درك كرده باشيم و از اين مرحله گذشته باشيم و از نظر عاطفي هم داراي "اتكاي متقابل"باشيم, "احساس ارزشمند بودنمون "رو از درون ستايش مي كنيم, اما نياز به محبت كردن و ايثار و محبت ديدن از ديگرون را هم داريم.در ضمن وقتي ما مورد مهر ومحبت ديگرون قرار مي گيريم اين فرصت را پيدا مي كنيم كه وجودمون رو عميقا و به طرز معنا دارتري با ديگرون "تسهيم" كنيم.
طاهره عزيز اجازه بده برچسب "مهر طلبي"رو تا زماني كه كلمه ي زيباي "اتكاي متقابل"هست برداريم و به رفتارهايي كه داريم از ديد اتكاي متقابل نگاه كنيم ,و ديگران را تاييد كنيم و مورد تاييد واقع بشيم تا بيشتر به ارزشهاي درونيمون پي ببريم.







پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)