بازگشت به نقطه آغاز

تهران فراموش شده‌است. اگرنه اين شهر نه تنها پرندگانش را از دست نداده بلكه از تمام گوشه و كنار اين شهر خبر حضور پرندگان مختلف به گوش مي‌رسد. گاه در پارك جمشيديه خبر از ديده شدن ابيا مي‌دهند و گاهي نيز سسك‌هاي تاج طلايي را در بخشي ديگر از شهر مي‌بينند. گونه‌هاي مهاجر نيز در اين شهر كم نيستند. ترديدي نيست اگر انسان‌ها توانسته‌اند با شرايط محيط خود را وفق دهند، پرندگان نيز مي‌توانند. 2 سال پيش بود كه چند مرغ دريايي راه گم كرده و به تهران آمدند و در حوالي شهرك اكباتان روزها پرسه زدند. همه اين اتفاقات در شهري مي‌افتد كه مي‌گويند پرندگانش را از دست داده‌است. اما واقعيت چيز ديگري است. تهران همچنان شهري است با پرندگان مختلف.

اين شهر چه از آن روز كه ناصرالدين شاه به هواي شكار و شنيدن آواز پرندگان به اطرافش مي‌رفت؛ چه امروز كه با پرسه زدن در حوالي پارك شهرپرندگانش را مي‌توان بازيافت، همواره محلي براي زندگي پرندگان بوده‌است. تنها چيزي كه موجب نگراني است، فراموشي شهروندان اين شهر است. آنان با چشم‌هاي باز حتي ديگر پرنده‌اي در اين شهر نمي‌بينند. آسمان اين شهر ديگر فراموش شده‌است و هيچ نگاه ناظري نيست تا بر آن به جست‌وجو برخيزد. تهران در فراموشي ما پرسه مي‌زند. اگرنه اين شهر هنوز هم مي‌تواند جذاب باشد؛ آنگونه كه بود.
برگرفته شده از : پارسی طب