omed سلام در جواب شما باید بگم من در مورد دوستی صحبت نکردم...حرف من در مورد صحبت جدی در باره ازدواج بود....شما آقا پسرها هرزمانی که آمادگی داشته باشید اقدام به ازدواج می کنید ولی ما خانم ها نه...هر زمانی این پیشنهاد بهمون میشه ... حتی توی بهبوهه شب امتحان - گرفتاری های خانواده و بیماری اعضا خانواده و...........
شاید شما با کسی جدی در مورد ازدواج صحبت نکردید که ببینید چقدر ازتون انرژی می گیره......این فرایند رفتن و اومدن جواب دادن و.....اگه از هر دختری بپرسی می فهمه حال منو ....شما آقا پسرا رو نمی دونم ؟؟؟به نظرتون جواب رد دادن به کسی که تو روت با تمام احساسش میگه من خوشبختت می کنم ....کسی که عشق و علاقه توی وجودش موج می زنه وخودش می گه من 10درصد علاقه ام رو بهت نشون دادم و تو اینوبا تمام وجودت درک میکنی !!ولی یه تلنگری بهت میگه دختر عشق همه زندگی نیست تفاوت ها رو ببین....با اینکه تو هم به اندازه اون عاشقی .....آرزوت اینه که باهاش بری زیر یه سقف.....احساست اونقدر شدید شده ..ولی عقلت!!!تو گیر کردی بین عقلت و عشق و احساست ..می دونی اگه قبول نکنی داغون میشی و طرفت داغون تر ولی عقلت میگه این صلاح توست!!!تحمل کن .....باورتون نمی شه من چی کشیدم!!!!هیچ کس نفهمید هیچ کس...من با تصمیمم خرد شدن استخونای احساسم رو زیر پاهای خودم شنیدم.....من احساسم رو لگد کوب کردم....توی اون روزای سخت فقط قرآن آرومم می کرد ...من با تمام وجودم خدا رو صدا می زدم ....