خداوند به حضرت موسی می گوید :

«ای پسر عمران ! هر گاه بنده ای مرا بخواند , آن چنان به سخن او گوش می سپرم که گویی بنده ای جز او ندارم .

ای شگفتا ! که بنده ام همه را چنان می خواند که گویی همه خدای اویند جز من .»



امام سجاد به خداوند چنین می فرماید :

«خدایا من درکلبه فقیرانه خود چیزی دارم که تو در عرش کبریایی خود نداری من چون تویی دارم وتو چون خود نداری.»