افسانه ی عاشقی

[فرشته مهربان]

عشق حقیقی آدم را رشد میده ، بالنده می کنه و به بلوغ می رسونه
عشق در آدمی گذشت ، محبت ، مدارا ، آرامش ، و رضایت می آفریند
عشق وسعت دید ، تعامل با دیگران و احساس هویت می بخشد
عشق عاشق را مملو از انرژی برای حرکت می کند
عاشق سربلند است ، از عاشق بودنش راضی است ، هم و غمش سلامت و آرامش معشوق است نه دغدغه وصال
عاشق حقیقی در فراق هم لطف می بیند ، در او اثری از خود خواهی نیست اینرا وقتی به خوبی می توان دید که رضایت محبوب را بر هر چیز ترجیح می دهد حتی اگر آرامش و رضایت معشوق در جدایی باشد او رنج این جدایی را بر وصال ترجیح می دهد و اینجاست که به شگوه و عظمتی می رسد که هیچ جا یافت نمی شود
اگر روزی احساس کردید عاشق شدید ببینید اینگونه شده اید یا نه
اگر نه که نام دیگری را بر احساستان بگذارید
به خدا عشق مفهومی عینی دارد نه تعریف به الفاظ
به قول شاعر
ظریفی را گفتند عاشقی چیست گفت چون ما بشوی بدانی